ΤΕΛΕΙΑ ΑΓΑΠΗ

Δεν είναι πως το πρόσωπό σου είναι ωραίο
σαν ηλιοβασιλέματα που θνήσκουν,
ούτε ότι τα όμορφα τα βλέφαρά σου έχουν
τη λάμψη του αστεριού.
Είναι η βαθιά η θλίψη των ματιών σου
που την καρδιά μου αιχμαλώτισε,
και ότι εκτιμώ μες στην ψυχή σου
την ηρεμία των νεκρών.

Ω! άγια αγάπη, όμορφο πρόσωπο λευκό,
Ω! η γλυκιά η ψυχή σου η χαμένη!
Το στήθος σου είναι ένας βωμός,
άγιο κρασί το φίλημά σου.
Γλυκό θυμίαμα προσφορά για την απόλαυσή μου
είναι η φθαρμένη σου αναπνοή,
και στα κηλιδωμένα χείλη σου φιλώ
τα ιερά τα χείλη του Θανάτου!

Επειδή η καρδιά σου είναι όλη
θρήνο γεμάτη πλέριο,
και το χρυσό κεφάλι σου σαν με νεφέλη
όλο αμαρτία αιωρούμενο.
Επειδή η ψυχή σου είναι εντελώς
αμαρτωλή ως τον πυρήνα
γιʼ αυτό η καρδιά μου δέσμια είναι σʼ εσένα,
αγάπη ακριβή, για πάντα!

PARFAIΤ AMOUR

It is not that thy face is fair
As dying sunsets are,
Nor that thy lovely eyelids wear
The splendour of a star;
Tis the deep sadness of thine eyes
Hath my heart captive led,
And that within thy soul I prize
The calmness of the dead.
O holy love, O fair white face,
O sweet lost soul of thine!
Thy bosom is an altar-place,
Thy kisses holy wine;
Sweet incense offer’d for my bliss
Is thy corrupted breath,
And on thy stained lips I kiss
The holy lips of Death!
Wherefore because thy heart is all
Fill’d full of mournfulness,
And thy gold head as with a pall
Hung o’er with sinfulness;
Because thy soul is utterly
Sinful unto the core
Therefore my heart is bound to thee,
Dear love, forevermore!