ES TARDE YA EN LA NOCHE…

Es tarde ya en la noche
y la playa está desierta.
Rompe el mar
sobre las rocas.
Un aire cálido,
espeso de salitre
y de recuerdos,
me baña la cabeza.
Cierro los ojos.
Inhalo.
Me dejo llevar.
Y luego pienso,
como casi siempre
que me pasan estas cosas,
en Proust.
Pero no he leído
a Proust.
Qué importa.
La vida es bella.
Quién necesita
a Proust.

ΕINAI ΑΡΓΑ ΠΙΑ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΝΥΧΤΑ

Είναι αργά πια μέσα στη νύχτα
κι είναι έρημη η ακρογιαλιά.
Σπάει η θάλασσα
πάνω στα βράχια.
Ένας ζεστός αέρας,
γιομάτος από νίτρο
κι από αναμνήσεις,
μου λούζει το κεφάλι.
Αφήνω να με παρασύρει.
Κι ύστερα σκέφτομαι,
ότι σχεδόν πάντα
όταν μου συμβαίνουν αυτά τα πράγματα,
είναι με τον Προύστ.
Αλλά δεν έχω διαβάσει
τον Προύστ.
Τί σημασία έχει.
Η ζωή είναι ωραία.
Ποιός χρειάζεται
τον Προύστ.