Το σώμα του κειμένου

Δύο συζητούν προχωρώντας. Ο ένας λέει: «Η ιδέα της ισότητας της γαλλικής επανάστασης και των Ροβεσπιέρων δεν διαφέρει απʼ την αντίληψη που ʽχαν πάντα όλοι οι ληστές απʼ την εποχή του Προκρούστη – κι ελπίζω να μην πέσουμε πάνω του εδώ που τριγυρίζουμε• μόνο που εκείνος προτιμούσε να κονταίνει τα πόδια στη κλίνη του ενώ οι άλλοι στην δική τους ευρεσιτεχνία έκοβαν τα κεφάλια. Και για να μείνουμε στη μυθολογία, και προπαντός στις χίμαιρες, αν έκοβαν το κεφάλι της Σφίγγας κι εκείνο του Μινώταυρου κι ύστερα ένωναν το κεφάλι της πρώτης με το σώμα του δεύτερου, θα ʽχαν έναν ολόκληρο άνθρωπο, δεν νομίζεις; Όμως αυτό θα ʽταν η ιδέα του Ανθρώπου, δηλαδή από μια τέτοια συρραφή, ακόμα ένα τέρας, που ʽναι αυτό του Φράνκενστάιν». Ο άλλος τότε λέει: «Μου φαίνεται πως χωρίζεται κι είναι κάπως ασύνδετο και κομμένο στη μέση αυτό το κείμενο. – Έχεις δίκιο, λέει ο πρώτος, αλλά εμείς το ενώνουμε διατρέχοντάς το, εννοώ περπατώντας μέσα του, δηλαδή ο άνθρωπος (κι είμαστε δύο από ʽμας) ενώνει τα πράγματα στην προοπτική τη δική του ως όλον. Το κείμενο δεν μας περιέχει, αλλά εμείς το περιέχουμε». Τότε στρίβουν σε μια γωνία του λαβυρίνθου κι εξαφανίζονται στο λευκό χαρτί.