ΤΡΕΙΣ ΟΥΓΓΡΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ –ΕΞΙ ΠΟΙΗΜΑΤΑ
(Με βάση την αγγλική μετάφραση του Paul Sohar)

Sándor Kányádi

Ο αιώνιος ποιμένας

(Στον Ρουμάνο ποιητή Zaharia Sancu)

Σε βάλανε αρχηγό σʼ ένα μαυροντυμένο
ποίμνιο, darie,*** αιώνιε ποιμένα.
Κάθεσαι στου μεγάλου ποταμού
την άλλη όχθη, όπως κάποτε έκανες
στο πλάι του θορυβώδη Δούναβη,
ακούγοντας με τα μάτια σου κλειστά,
και στο εξής πορεύεσαι για πάντα
με γυμνά τα πόδια, όπως σαν ήσουνα παιδί,
βαδίζοντας αργά από τον ένα σου βοηθό στον άλλο,
από κοπάδι σε κοπάδι συνεχίζεις νʼ αντηχείς
τον μελαγχολικό των κουδουνιών τον ήχο.

Εσύ κι οι σύντροφοί σου μηνύματα εξακολουθούν να στέλνουν,
με κάθε ηλιοβασίλεμα και κάθε πανσελήνου ανατολή,
σ’ αυτούς που ασχολούνται ακόμη να ποιμαίνουν σε τούτη εδώ την όχθη.

[*** Ρουμανική λέξη στο ουγγρικό πρωτότυπο, δηλώνει το ψειρόχορτο, είδος πόας]

Ανάμεσα σε δύο λεύκες

Ανάμεσα σε δύο λευκές, στον λόφο επάνω,
τώρα ο ήλιος λέει τον αποχαιρετισμό του.
Ακόμη καλοκαίρι είναι, ωστόσο φοβισμένα φύλλα
μοιάζουν να νιώθουν πως πλησιάζει η ώρα να πεθάνουν
και τρέμει στη σκιά αδύναμη η βουνίσια χλόη.
Το δειλινό, χρωματισμένο σαν το μύρτιλο,
φέρνει μονάχα έναν παγωμένο τάπητα
σαν πέφτει η νύχτα – αυτό ήταν!
Ο ήλιος μπορεί να έχει φως ακόμη για να δώσει,
όμως ετούτο δω το δειλινό, φονιά του θέρους
θα το ʼχω εντός μου όσο ζω.