Και σου είπα στη σιωπή ΙΔΟΥ Ο ΦΟΒΟΣ και ένας κήπος κατέρρευσε ξαφνικά σε χιλιάδες σχισμές από λάβα και σκορπιούς όνυχα και απογοήτευση ένας κήπος που ήταν εδώ και καιρό ανακούφιση της
θάλασσας στην αϋπνία

Δεν ήταν μόνο ένα άρωμα αλλά η ίδια η καρδιά

που χτύπησε για σένα τόσο δενδροειδώς τις ώρες και τα λεπτά δάκρυ και ευχαρίστηση στην ίδια κατεύθυνση τόσο ανεμωδώς που η κόπωση κατανάλωσε τις άκρες της μικρής ακρίβειάς της

Κι ακόμη ΙΔΟΥ Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ κι ένας πολεμιστής με τον τρόπο ενός ταριχευμένου αγγέλου όρθιος και ματαιόδοξος συνάμα δίπλα στο αδιαμόρφωτο παραπέτασμα της πρώτης πηγής

σήκωνε το σπαθί του
ενάντια σʼ εμένα και οι πληγές μου πηδώντας από τους φράχτες και τʼ άφωνα βλαστάρια της μικρής αυγής κούρνιασαν μία προς μία πάνω στο σώμα σου

και μετά σαν να ήταν δικές σου

τις έπλενες στο χυμό της απόγνωσης τις στέγνωνες με φροντίδα μέχρι να πέσουν αργά στο έδαφος και να μεγαλώσουν με τη σειρά τους αρωματικά φυτά που έφτασαν στα σκαλιά του σύννεφου και με κατηγορούσες για τη βλάβη και τη συμφορά