[Η παρούσα μετάφραση στηρίζεται στην αγγλική απόδοση του Cliff Crego]

1.ALBERT VERWEY (1865-1930)

HOW I LOATHE THESE DAYS FULL OF SUN

How I loathe these days full of sun,
Of the sun itself, that does not wish to set;
And if it were Night, I would stand next to him
And say now: Friend, it is true that my life first

Began here, everything that I then dreamed up
Was a lie, what I said about the sun delusion.

And of pleasure and love,—but, very well,
Forgive me that I so foolishly could stray.

Then for each, sweet intercourse of sorrow would be
Most intimate, as with souls, now unburdened
By pride and vanity and petty interest;—

And for each would be as if next to him walked
His own soul, at the end completely understood,
Naked and glorious, of same and equal rank.

ΠΩΣ ΑΠΕΧΘΑΝΟΜΑΙ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΤΙΣ ΓΕΜΑΤΕΣ ΜΕ ΗΛΙΟ

Πώς απεχθάνομαι αυτές τις μέρες τις γεμάτες με ήλιο,
από τον ίδιο τον ήλιο, που δεν θέλει να δύσει.
Κι αν ήταν νύχτα, θα έμενα δίπλα του
και θα έλεγα τώρα: φίλε, είναι αλήθεια ότι η ζωή μου πρώτα

ξεκίνησε εδώ, όλα όσα ονειρεύτηκα έπειτα
ήταν ένα ψέμα, αυτό που είπα για την παραίσθηση του ήλιου.

Και για την απόλαυση και την αγάπη… -μα, εντάξει,
συγχώρησέ μου ότι τόσο ανόητα θα μπορούσα να ξεστρατίσω.

Έπειτα, για τον καθένα η γλυκιά συνουσία της λύπης θα ήταν
πάρα πολύ οικεία, όπως και με τις ψυχές, τις τώρα ελαφρωμένες
από την αλαζονεία και την ματαιοδοξία και το μικροσυμφέρον-

Και για τον καθένα θα ήταν σαν να περπατούσε δίπλα του
η δική του ψυχή, εντέλει απόλυτα κατανοητή,
γυμνή και ένδοξη, της ίδιας και ίσης τάξης.