“Η ποίηση του Μιχαλάκη του Πρεζάκια”

Η ποίηση του Μιχαλάκη έχει όπλα και κλεμμένα περίπτερα.
Μαμάδες με δάκρυα, ποντίκια και υπόνομο.
Έχει μια σύντομη επίσκεψη σε δημόσιο άσυλο.
Έχει μια φυγή, στίχους, ράπερς, ένα ποτάμι αίμα.
Η ποίηση του Μιχαλάκη του πρεζάκια ακούγεται αργά μόνο τη νύχτα.
Απαγγέλεται από ετοιμοθάνατους έφηβους σε στενά ιδρωμένα από βροχή.
Η ποίηση του Πρεζάκια ψιθυρίζεται σε φρέσκα βρέφη από μάνες άστεγες.
Η ποίηση του Πρεζάκια είναι νανούρισμα για βρέφη.
Περνάει από το κλάμα στα αυτιά των κοινωνικών λειτουργών.
Σκαρφαλώνει τέσσερις ορόφους και εξαφανίζεται κάπου στα κλεφτά.
Κάπου στο ξημέρωμα.