Μαζί θα κλάψουμε

Μαζί θα κλάψουμε αδελφέ σαν καταλάβουμε
πως γαντζωθήκαμε απʼ το θάνατο
κρατώντας τους νεκρούς μας στη ζωή
με νύχια και με δόντια
ενώ τα πάντα πρόσταζαν λησμοσύνη
κι οι ζωντανοί στριμώχνονταν σε μια γωνιά ελπίδας
χωρίς κανένα έλεος για τις ανάσες που ʼπαιρναν
θαρρείς κι αυτές πως ήτανε κλεμμένες
από τα ξέπνοα πτώματα.

Χαραμίσαμε τόσο γαλάζιο
για να το βάψουμε κόκκινο πορφύρα
σʼ αίμα ανεξίτηλο να κατρακυλά
το επιούσιο ηλιοβασίλεμα
ενώ τα γένια μακραίνουν στο πηγούνι
αγριεύουν το χαμόγελο
το βλέμμα γρατζουνούν μέχρι πνιγμό
στη δίνη της παλίρροιας.

Ποιος άραγε θα κολυμπήσει με τόσα μποφόρ
σʼ αυτή τη θάλασσα;
Αντροχωρίστρα όπως έγινε
με βότσαλα και κοράλλια να στολίζονται οι νεκροί της
κι ο αφρός της νʼ ανεβαίνει από επιληψίας στόμα
κατάρες ακατάληπτες συλλαβίζοντας
για τʼ άδικα του κόσμου
με σύμφωνα λαρυγγικά νʼ ακούγονται σαν καγχασμός
ωσότου καταλαγιάσει ο αφορισμός
το μάτι δεν γυαλίζει πια στʼ αλλιώτικο
και στην εκκίνηση το χέρι επανέλθει
εκεί που συναντάται με χέρι συνάνθρωπου
πέρα πολύ από τη μοναξιά της σκανδάλης
χωρίς τα δεκανίκια των συμβόλων που ματώνουν
απʼ όπου κι αν τʼ αγγίξεις.