Σιωπές

Ι.

Η αυγή έρχεται αργοπορημένη.
Τα μάτια ξεριζώνονται: Αγρύπνια.

Η ερημιά καταπίνει τις σκεψεις. Οι νεκροί
χαμογελούν ζεστά. Λαμπυρίζουν
τα κοχύλια στο σκοτάδι.
Η θάλασσα είναι φλόγα. Βαφτίζει
μύχια τη μοναξιά. Η απεραντοσύνη, φτερωτή.

Το ρολόι ξεπαγώνει τη θλίψη ‒ το φως σκουριάζει.
Στο παζάρι του χρόνου, ίσκιοι γυμνοί.
Επαίτες του ατελέσφορου.

Ο ουρανός τρέχει με κομμένα πόδια.
Οι τυφλοί παραπαίουν στο κενό.
Το τίποτε δεν νοσταλγεί τίποτε.

Άφιξη ή αναχώρηση;
Η στάχτη κρυώνει: Απελευθέρωση.