ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΝ

Το κατεπείγον επιθυμώ να σου εκθέσω,

ετούτο το άξαφνο λαμπύρισμα της συνείδησης

την ώρα που η ανάμνησή σου

χτυπάει τα φτερά της και χαροπαλεύει.

Αντ’ εσού θυμάμαι άλλα ανθρώπινα πλεούμενα

κάποια φτιαγμένα από ξύλο,

άλλα από fibre glass και κάτι λίγα ( των ωκεανών)

από σίδηρο.

Κανένα όμως δεν με ταξιδεύει πιά

μόνο η πιρόγα μου πλέει

μέσα στα χαλάσματα

της επικοινωνίας με το είδος μου..

Έτσι λοιπόν,

το κατεπείγον επιθυμώ να σου εκθέσω

αυτή την παραζάλη της διαρκούς πληρωμής

για λίγη συνεύρεση με το οικείο.

Ατέλειωτη η οφειλή του αόρατου χρέους,

δυσβάσταχτος ο ήχος των κουπιών

πλάφ – πλάφ μέσα σε τούτη τη θάλασσα

του αιώνα,

σχίζει τη θύμηση σου στα δύο – στα τέσσερα

μιά διαρκής διαίρεση ….σε κομμάτια

μήπως και κάποιο με αφουγκραστεί.

Στο κατεπείγον που σου εκθέτω

δεν αναμένω απάντηση.

Είναι για αυστηρώς προσωπική χρήση!
`