Πάρτι. Πόσο καιρό το περίμενα, αιώνες έχω να πάω σε πάρτι. Αληθινό πάρτι! Με κόσμο πολύ, σε κήπο λέει, μουσικές σπέσιαλ, ποτό να ρέει, χορό μέχρι πρωίας. «Έλα», είπε η Μαρία, παλιά γνωστή, θρέμμα γέννημα της Λάρισας, χαζογύρισε κάνα δυο χρόνια παρά έξω, λίγο πρωτεύουσα, λίγο εξορία, επέστρεψε στα πάτρια και μονάζει τώρα στις γειτονιές τις high.
Την πέτυχα στο δρόμο προχθές, χρόνια είχα να τη δω, έλα μου είπε, καλώ όποιον ξέρω και δεν ξέρω, θα ʼρθω της είπα, και το αποφάσισα. «Τι λες; Λαρισαίος και με καλεί σπίτι του, πόσες φορές έχει συμβεί τα είκοσι χρόνια που λιώνω σʼ αυτή την πόλη;» σκέφτηκα.
Και πώς τα κατάφερα, πάλι δεν ξεκουράστηκα. Εφτά τʼ απόγευμα και νιώθω πτώμα, κρεβάτι θέλω, καναπέ. Σήκω μαντάμ, δώστα όλα, ευκαιρία, το φόρεμα το αφόρετο, το βάψιμο βαμπ, το άρωμα το βραδινό, ένα ποτάκι για ξεκίνημα, φύγαμε. Πού πάμε; Κάπου προς Τερψιθέα. Άντε να τα βρεις κι αυτά τα σπίτια-κάστρα μες τη νύχτα, μην φτάσω νωρίς και είμαι πρώτη, ούτε αργά, να γνωρίσω και κανέναν. Τέλος πάντων, νάτο, ευτυχώς.
Τελικά νωρίς. Πολλή ησυχία. Χαμηλωμένος Barry White, διάσπαρτοι σαν άγνωστοι, για να δω… Βρες γωνία, βρες μια γωνία, πού; Ζζζζζζζτττ! Το περισκόπιο. Decadence. Μα τι δεν καταλαβαίνουν οι άνθρωποι; Χάθηκε να βάλεις αυτή την υπέροχη μουσική λίγο πιο δυνατά; Σε πάρτι είμαι ή στο αεροδρόμιο;