FEDRO

I

A orillas de Iliso,
lector,
he pulido las mágicas aristas
de estas hojas
con mis manos cansadas por la edad
y con mis ojos tristes.
Si tanto fuese el don
de las divinas aguas y las ninfas,
que estos versos,
levísimos aún,
llegasen a las márgenes de Tarsis
sobre la popa adulta del navio,
me entregaré gozoso al sueño de la muerte,
tan tímida y cercana,
bajo esta nube en celo de los olmos.

ΦΑΙΔΡΟΣ

Ι

Στις όχθες του Ιλισού,
αναγνώστη,
έχω λειάνει τα μαγικά άγανα
απʼ αυτά τα φύλλα
με τα χέρια μου κουρασμένα απʼ τα χρόνια
και με τα θλιμμένα μου μάτια.
Αν τόσο μεγάλο ήταν το δώρο
των θεϊκών νερών και των Νυμφών,
που αυτοί οι στίχοι,
ασήμαντοι ακόμα,
έφθαναν ως τα όρια της Ταρσούς
πάνω στην παλιά πρύμνη του πλοίου,
θα παραδοθώ απολαυστικά στον ύπνο του θανάτου,
τον τόσο ανάλαφρο και κοντινό,
κάτω απʼ αυτό το σύννεφο στον οργασμό των φτελιών.