ΜΗΤΕΡΑ

Ολόκληρη η σελήνη βουτηγμένη
στο αίμα
την έλλειψη σπαράσσοντας με τα ουρλιαχτά της γέννας

[ Μακάρι να άκουγες μητέρα]

Λες και αιώνια
θα πρέπει να πληρώνεις για εκείνο
το απολεσθέν πλευρό
το δαγκωμένο μήλο

ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ

Μες στη σκοτεινή πνοή των δέντρων στη ρητίνη των σκέψεων ισορροπώ καθώς λυγίζω μαζί με τα κλαδιά
αγγίζοντας σχεδόν της επιστροφής το χώμα

Άραγε φταίνε οι αλυσίδες μου ή μια αίσθηση ελευθερίας
που κάθισε επάνω μου σαν πεταλούδα και δεν μπορώ να ορίσω;