Το ότι η έννοια της ταυτότητας ενός ατόμου είναι συνυφασμένη με την έννοια της ομάδας στην οποία υπάγεται και ότι αυτή η ταυτότητα αποτελεί μια κοινωνική κατασκευή είναι μια συνθήκη γνωστή για τις κοινωνικές επιστήμες. Στην σύγχρονη όμως πράξη των αυτοσχέδιων κοινωνικών πραγματικοτήτων το άτομο εντάσσεται αυτοβούλως σε μια νοητή ομάδα ή ταυτίζει το πρόσωπό του με ένα άλλο άτομο ερήμην και της ομάδας και του ατόμου με μοναδικό στόχο την παρασιτική απομύζηση τους προς όφελός του.
`
Γίνομαι πιο κατανοητός. Κάθε φορά που κάποιος με σημαντικό έργο πεθαίνει ή όποτε είναι η επέτειος θανάτου ή γέννησης ενός εγνωσμένης αξίας δημιουργού παρακολουθούμε το ίδιο τροπάριο. «Φτωχαίνουμε…», «Λιγοστεύουμε…», «Αν ζούσε σήμερα θα…», «Μας λείπεις…» κτλ νεκρολογικά τροπάρια. Δίπλα σε αυτά παρακολουθούμε να αυξάνεται επικινδύνως ένα ιλιγγιώδες γαϊτανάκι αναμνησιολογίας στηριζομένη σε μια σχεδόν ανύπαρκτη κοινή βιωματική εμπειρία με μοναδικό στόχο την ανάδειξη του γράφοντος και όχι την τίμηση της μνήμης και του έργου του θανόντος.
`
Έτσι, παράλληλα, ξεθάβονται από το χρονοντούλαπο κοινές με τον εκλιπόντα φωτογραφίες οι οποίες με το πέρασμα των χρόνων και την ευρεία και εύκολη απεικονιστική πραγματικότητα μεταφράζονται στην καλύτερη των περιπτώσεων σε μια πολύχρονη φιλία (σεβαστό) και στη χειρότερη των περιπτώσεων (που τείνει να γίνει συστημική) σε ένα τυχαίο φωτογραφικό momentum εξαιτίας κάποιας δημόσιας περίστασης. Ή α λα παλαιά, κατά τον Μπωντλαίρ: «Το μπουλούκι των λογοτεχνίσκων που βλέπουμε στις κηδείες να μοιράζει μπουνιές και να προσπαθεί να αποτυπωθεί στο μνημονικό του συντάκτη της κοινωνικής στήλης».