Σαν τον Νικολά Μπουαλώ

Στους προβοκατέρ ποιητές που τα πίνουν.

Και σαν με πιάνει η κατάθλιψη τι κάνω; Αναπολώ τις αγάπες μου. Αυτές που είχα τον καιρό που μου επιτρεπόταν. Τα ξενύχτια μου. Ηρωικά ξενύχτια έξω από τις φόρμες. Και τους ανθρώπους τους. Τους ανθρώπους τους πάντοτε έχουν μια γυαλάδα, έστω και σκοτεινής, που την ημέρα δεν φαίνετε και οι ίδιοι είναι άφαντοι, με τον τρόπο αυτού του ανθρώπου που υποφέρει από το φυσικό φως. Που πήγανε, τι γίνανε αυτοί οι μαστουρωμένοι μπινέδες, που την ημέρα, δεν βγαίνουν ούτε για τσιγάρα, ούτε για ψώνια . Αυτοί οι μαστουρωμένοι μπινέδες που μύριζαν τεστοστερόνη από χιλιόμετρα. Που πάντα τους σύγκρινα με τον ένα και μόνο άντρα που γνώρισα. Τον κύριο Μιχάλη. Κοκαϊνεμπορος και νταβατζής. Που ζούσε με δύο γυναίκες ταυτόχρονα, είχε παιδιά και με τις δύο, όλοι ζούσαν μαζί και οι σχέσεις τους ήταν υπέροχες. Αλλά έτσι γίνεται με τους Άντρες. Υποκλίνονται ακόμα και οι μούντζες ερωμένες. Μακάρι να του έμοιαζα έστω και στο ελάχιστο…. Και δεν χρειάζεται να διευκρινίσω χωρίς ίχνος έρωτα. Μόνο θαυμασμού. Και είναι λάθος να πιστεύουν ότι ο έρωτας εμπεριέχει τον θαυμασμό..
Τι γίναμε οι άντρες; Που είμαστε; Ποίος είμαι εγώ; Ποίος στʼ αλήθεια είμαι;. Ποίες οι αγάπες μου; Τα αρώματά μου πριν την νύχτα. Τα διαβάσματά μου. Το μπούλιγκ. Ο μπουρδελόδρομος του χωριού που καμιά σχέση δεν έχει με λαϊκά μπουρδέλα. Χρόνια ανενεργός και αυτός. Γιατί και η κάβλα είναι μια ενέργεια. Κοντά στο ύστατο. Στο ύστατο του άνευ γυρισμού. Και απορώ γιατί οι κολλητοί των γαμπρών στους γάμους τους χαίρονται. Την στιγμή που η κηδεία των υποσχέσεων και των ονείρων, είναι εν χορώ και σε πραγματικό χρόνο…. Άλλα η βολή, βολή…. Και η παλιά πίστη της πρώιμης εφηβείας για μόνιμες σχέσεις, τότε μπορεί να μην γίναν πραγματικότητα, να μην έγιναν τίποτα απολύτως, εξουκαι για τις μούντζες αλλά τι θα πει ο κόσμος….