ΧΑΣΙΚΑ

Τα υπόγεια θυμούμαι τα.
Μπάλες τα άχυρα, λίγα τα έχνη- να μη λείπουν.
Τριγύρω οι κότες έτρεχαν ανάμεσα στα πόδια μας
κι ο φούρνος, χτισμένος πάνω στη πεζούλα.
Έστεκε χρόνια εκεί, πέμπτο θεμέλιο ασάλευτο.
Σαν έχτισαν το δώμα δεν τον χάλασαν, απόμεινε.
Πυκνός καπνός ξεμύτιζε από μια τρύπα στη βεράντα.
Όχι, δε σήκωσαν απάνω καπνοδόχο να μη χαλά τη θέα.
Ανάλαφρες οι πρωινές πατημασιές δρομολογούν τη ζήση.
Δώσʼτου και ζύμωναν αλεύρι με πολλές κουβέντες.
Ένα ζυμάρι διαλεχτό άπλωνε μες την ξύλινη λεκάνη
Η Ειρήνη τα έπλαθε, τα έκοβε, σωστά καρβέλια χάσικα,
τα άπλωνε στη πινακωτή για να σταθούν να ανεβούν
κι ύστερα πάλι αμόλερνε, φωτιά του φούρνου για να δώσει.
Για μιας, εγιάγερνε τη μπούκα για να ξεπλακώσει,
που σφάλιζε με πέτρα στρόγγυλη – σωστό βαρίδι –
και πάντα έλεγε «Με κόπο γεμίζει το μπουσκέτο»…
Οι αναθυμιάσεις από τα προσανάμματα του θύμου,
ανέβαιναν γκρίζες, θολές και σιωπηλές ως πάνω.
Ο φούρνος έστελνε ψηλά αρπαγμένο τον καπνό
που γίνηκε σινιάλο της χαράς, παρηγοριά της πείνας
να έχουμε ψωμί και σήμερα.