***

Με πολλούς τρόπους συνεχίζει το αηδόνι να τραγουδά και το κάθε έγχορδο –
(κατασκευής του ανθρώπου)- να το ζηλεύει. Έτσι γίνεται:
το αυθεντικό παραμένει Ιερό κι Απλησίαστο,
όσο και αν το προσεγγίζουμε με δήθεν πλησιάσματα.

***

Πώς σε χορεύω μινώταυρος της ταραχής; Και τα φιλιά μου
Πώς σε αναστατώνουν και εξιτάρουν το απύθμενο βάθος σου; Κατά βάθος
Είμαι του πάθους σου ο καθοδηγητής- τίποτα
λιγότερο δεν θα μπορούσα να είμαι· εγχέω
Την καυτή ουσία μου στον καθαγιασμένο σου ύπερο
Κολασμένος βραχμάνος
Και αγαστός ερωτευμένος σου ακόλουθος…