Σε μιαν άκρως ενδιαφέρουσα συνέντευξή του, η οποία πραγματοποιήθηκε την περίοδο που πρωτοπροβλήθηκε στους κινηματογράφους το φιλμ Star Wars EpisodeVII: Τhe Force Awakens, ο πασίγνωστος σκηνοθέτης George Lucas αναρωτήθηκε μεν «αν κάνεις μια ταινία που δε θέλει να δει κανείς, ποιος πρόκειται να ωφεληθεί από το έργο σου;», από την άλλη δήλωσε ότι ζηλεύει τους κινηματογραφιστές της Σοβιετικές Ένωσης, δεδομένου ότι αυτοί, προσέχοντας να μη θίξουν το καθεστώς, ήταν ελεύθεροι να δημιουργήσουν κατά το δοκούν, δίχως καμία εμπορική αγωνία.

Η όποια διαπάλη του καλλιτεχνικού ζητούμενου με τη δημοφιλία ενός έργου συνιστά ζήτημα σύνθετο, δύσκολο προς διερεύνηση εντός ολίγων αράδων, τούτο, όμως, δε μας εμποδίζει να συζητήσουμε κάποιες πτυχές του. Κατʼ αρχάς, φρονώ πως ελάχιστοι θα διαφωνούσαν με την ιδέα ότι η εμπορικότητα και η ποιότητα συσχετίζονται. Μέγα πρόβλημα η συσχέτιση αυτή, υπό την έννοια ότι προκαλεί τεράστια σύγχυση σε λογίους, δημιουργούς, κριτικούς, οδηγώντας τους συχνά σε αφορισμούς. Έργο, ισχυρίζονται ορισμένοι, που δεν έχει απήχηση, δε διαθέτει ποιότητα. Τέτοιες και παρόμοιες ρήσεις, όμως, δεν μπορεί να είναι αληθείς, μιας και η δημοφιλία των έργων δεν εξαρτάται μόνον από την ποιότητά τους. Μολονότι ούτε αυτή η διαπίστωση συνιστά ανακάλυψη της πυρίτιδος, αφού όλοι γνωρίζουν ότι η δημοφιλία εξαρτάται και από την προώθηση, την εποχή (έργα ασήμαντα σε μια εποχή αναδύθηκαν σημαντικά σε μια άλλη) και μύριους άλλους παράγοντες, εντούτοις συχνά δεν της αποδίδεται το σωστό μέρισμα βαρύτητος. Στον άλλο πόλο, οι υπερτονίζοντες τις εξωδημιουργικές συνιστώσες της δημοφιλίας, καταλήγουν κάποτε στο αντίστροφο συμπέρασμα: ποιότητα και δημοφιλία δε συσχετίζονται.