Κατίνα Βλάχου, Τέσσερα ποιήματα
10Ιαν
Χαμόγελο διαρκείας
Κοιτώ τα γερασμένα δάχτυλά μου
Στην τελευταία φάλαγγα φύτρωσαν αισθητήρες
εφοδιασμένοι με υποδοχείς αγάπης
Από εδώ θα τρέφομαι εις το εξής
θα ακούω θα μιλάω και θα βλέπω
Από εδώ θα ψηλαφώ τον κόσμο
και θα οσφραίνομαι την ομορφιά όπου γης
Ό, τι άλλο θα αποβάλλεται ευθύς
Εφοδιασμένα με χαμόγελο διαρκείας
κάτω απʼ τους αισθητήρες τους τα ακροδάχτυλά μου
θα απολαμβάνουν ό,τι τους αναλογεί σε καλοσύνη
Όπως η φύση κάτω από τη χλωρίδα της
-όσα στραβά κι αν βλέπει των ανθρώπων-
ανθίζει και καρπούς κρατεί και θάλλει
Μʼ ένα χαμόγελο πεθαίνει
μʼ ένα χαμόγελο ξαναγεννιέται πάλι
Αφήστε ένα σχόλιο







