Günderrode
[Die Günderrode]

Ανάσα της γης
απʼ την αυγή του κόσμου, την αρχέγονη
των άστρων εποχή, ήλιοι που κυλούν
πάνω απʼ τον χορό των λαών,
όταν ο Νότος
θροΐζει, πουλί κοκκινωπό,
στʼ απόκρημνα όρη.

Τούτο,
το τραγούδι,
πάνω στη μύτη της λόγχης
το μεταφέρεις, φίλη μου. Σʼ ανέμων πνοές
πάνω απʼ την όχθη τώρα οι φωνές
των πουλιών.

Κι όμως
σε θωρούμε
λαμπρή, μορφή ανθρώπινη
θεάς, κάτω απʼ τη βελανιδιά
καμαρωτή, μες στο φύλλωμα
η κεφαλή. Τα χέρια σου αδράχνουν
μέσα σʼ όνειρο τον ύπνο.