1.ΑΝΤΙΚΑΤΟΠΤΡΙΣΜΟΣ
Βλέπω πάνω στο κίτρινο χείλος της ερήμου,
πέρα απʼ την βαδισμένη άμμο και τη λευκή τη χλόη
του επίπεδου μεσημεριού που ʼναι ανυπόφορα λαμπρό,
μια πορφυρή σαγήνη αγάπης θεϊκής και δυσδιάκριτης.
Σπεύδω προς τα λεπτά, τα όλο φύλλα φοινικόδεντρα-
πηγές της πόλης της απόλαυσης-
και στέκομαι έκπληκτος, σε πείσμα της καρδιάς μου,
σʼ άδεια ισιώματα, όπου ζεστοί κολυμπούν ορίζοντες.

Θα κερδίσω επιτέλους, εγώ που αγαπώ το όραμα,
τις πύλες της πόλης με την αληθινή αγάπη της αγάπης;
Εγώ, κουρασμένος, περιπλανώμενος στην έρημο, γνωρίζοντας το εξής:
πως περιμένοντάς με οι πόρτες οι χρυσές είναι κλειστές
και οργιές βαθιά στο όνειρο η πριγκίπισσα προσμένει
με το καμπύλο στόμα της ανασηκωμένο για το φίλημα.

MIRAGE

I see upon the desertʼs yellow rim,
Beyond the trodden sand and herbage white
Of level noon intolerably bright,
A purple lure of love divine and dim.
I hasten toward the fronded palm trees slim—
The fountains of the city of delight—
And stand bewildered to my heartʼs despite
In empty plains where hot horizons swim.

Will I who love the vision gain at last
For very love of love the cityʼs gates?
I, weary, desert-wandering, knowing this:
That waiting me the golden doors are fast,
And fathom-deep in dream the Princess waits,
Her curving mouth uplifted for the kiss.