H ΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΕΜΠΕΙΡΙΑΣ

Περιήγηση στα τοπία της ποίησης των Σωτήρη Παστάκα, Σταύρου Ζαφειρίου, Βαγγέλη Τασιόπουλου, Χλόης Κουτσουμπέλη και Πέτρου Γκολίτση

Διάλεξη που δόθηκε στην Εταιρεία Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης τον Νοέμβρη 2017 στα πλαίσια της παρουσίασης του περιοδικού ERATO Ars Poética Revista Internacional de Poesía

H ποίηση της εμπειρίας, έτσι όπως εμφανίζεται μετά τη δεκαετία του 70 στην Ελλάδα και στην Ισπανία, είναι πιο καθημερινή και άμεση και έχει ως σημείο αφετηρίας τις βιωματικές εμπειρίες του λυρικού εγώ του ποιητή.

Mιλάει με οικεία, καθημερινή γλώσσα για τη ζωή και τις περιστάσεις της, για το περιβάλλον στο οποίο ζει ο ποιητής (φυσικό και κοινωνικό), όντας άλλοτε κριτική του κοινωνικού και πολιτικού γίγνεσθαι και άλλοτε υπαρξιστικός εσωτερικός στοχασμός μιας δοκιμαζόμενης και οξυμένης συνείδησης από τα συλλογικά και ατομικά ανθρώπινα δεινά.

Η ποίηση της εμπειρίας χρησιμοποιεί περισσότερο τις σημασίες των λέξεων που αναπαριστούν την ποιητική κατάσταση και τα βασικά υφολογικά μέσα της μοντέρνας ποίησης , δηλαδή τη μεταφορά και την αναλογία και ιδίως την ειρωνεία, όταν επιδίδεται στην κριτική και την αυτοκριτική των περιστάσεων που περιβάλλουν το λυρικό εγώ ή στην ποιητική αναπαράσταση των δρώμενων μιας δοκιμασμένης κυρίως από το άγχος της αυτοεπιβεβαίωσης, ψυχής.

Κάποτε, διολισθαίνει θεληματικά προς την πρώτη κατάσταση ή την πεζότητα, γιατί πιστεύει ότι «δεν υπάρχει τίποτα πιο φανταστικό από την πραγματικότητα» ,για να θυμηθούμε και τον συγγραφέα του Υπογείου και των Δαιμονισμένων.
Οι σύγχρονοι ποιητές θέλουν να κατοικίσουν όπως ο Φρίντριχ Χέλντερλιν «ποιητικά στη γη » αλλά αυτό δεν είναι εφικτό γιατί η εξορία, η φυσική κατάσταση του ποιητή, είναι κυρίως εσωτερική, επειδή το λυρικό εγώ αισθάνεται ότι τα πονήματά του έχουν εξοριστεί οριστικά στη σχόλη και στην τύρβη της, στις εκδηλώσεις μιας πολιτιστικής ζωής που κάποτε καταντά «σαν ξένη» ή σαν «φορτική», επειδή υπάρχει γενικευμένη, στους κύκλους της ποίησης, η αίσθηση ότι ο ποιητικός λόγος έχει υποβαθμιστεί σε όχημα για τις παραστάσεις και τα λογοτεχνικά χάπενινγκ, έχοντας ηττηθεί από την πεζότητα και τη φαιδρότητα μιας ανερμάτιστης πολιτιστικής ζωής.