Για τα Παγκάκια, ο λόγος….

Πρόκειται για ένα κάθισμα εντελώς παρεξηγημένο στην εποχή μας. Κάτι που ευχαριστεί μόνο μια ειδική μερίδα πολιτών. Πολιτών των επίσημων καταλόγων του κράτους, (αυτών που έχουν να δηλώσουν έναν τόπο κατοικίας, τουλάχιστον στην απογραφή, και πολιτών που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα. Βλέπε μετανάστες. Γιατί όπου Γης, Πατρίς, και όπου Κάγκελο Πατρίς , επίσης). Αν και Εμείς απάτριδες. Και το κάγκελο πραχτικό και θεωρητικό μαζί. Τα πλεκτά της τρίτης ηλικίας στα παγκάκια ουδέποτε ενόχλησαν. Ούτε οι στιλάτες ρόμπες των γιαγιάδων. Μόνο οι αρβύλες, όλο το χρόνο , τα σκισμένα allstar, τα πεδιλάκια, και η ενδυμασία είτε Μπιλ Μπάροουζ, είτε Μπίλυ Μπο, δεν έχει σημασία….

Δεν λέω, υπάρχουν και μιλιούνια νέων που κάνουν κατάχρηση της υπεροχής που τους δίνεται. Και σας το λέω εγώ. Τα παγκάκια, τις περισσότερες φορές, είναι ελευθερία. Με Χριστοπαναγίες, λούμπεν ομιλία, μπάφους και Μαλαματίνες και Νεφέλες, πρέζες με μηδαμινής αξίας μπύρες, και χαπάκια, χιλιάδες χρώματα, χιλιάδες χαπάκια. Για όλα τα γούστα και για όλα τα πορτοφόλια. (Κάποτε έλεγα ότι τα Normizonπου χρησιμοποιούσα δεν έχουν σχέση με πρεζόχαπα…, όπως τα Mikliμου δεν έχουν σχέση. Απλά τόνιζαν υπέροχα, ένα χλωμό πρόσωπο του έδιναν άλλη άξια). Και αυτό το «Τι κάνεις, χρυσό μου» που έλεγα, απείρως ωραιότερο από το «που είσαι ρε μαλάκα;». Πούστικο ή μη το πρώτο, γιατί ότι και να λέμε η φαλλοκρατία επικρατεί στα μέρη αυτά, είναι ευγενικό. Και όπως έγραψα στο προηγούμενο κείμενο, άλλο το αντεργκράουντ, που είναι στάση και φιλοσοφία ζωής με τρελή γνώση ως υπόβαθρο, άλλο το λούμπεν, που έτσι εκφράζονται όσοι έχουν κάνει την μικροαστική ζωή σημαία τους, και άλλο το κλοσάρ, που αν δεν το ζεις ως πολυτέλεια για μερικές στιγμές, αλλά είσαι ως εξαναγκασμένο περιθώριο, τι να πω;