Μια συζήτηση του Δημητρίου Μουζάκη με την Γκέλη Ντηλιά για το «Ανθρωποτροφείο» (εκδόσεις Σίγμα Πι Λάμδα, 2025).

Ποιο είναι το τραγούδι που θα σε ξελόγιαζε;

Ο ομηρικός Οδυσσέας δέθηκε στο κατάρτι για να μην ενδώσει στο τραγούδι των Σειρήνων. Ο δικός μου δεν έχει ανάγκη να δεθεί, γιατί το μόνο τραγούδι που μπορεί να τον ξελογιάσει είναι αυτό που γράφτηκε για εκείνον. Τι να την κάνει κανείς την ομορφιά όταν δεν του ανήκει;

Έλκουμε αυτό που φοβόμαστε;

Όχι, βέβαια. Όταν, όμως, συμβαίνει αυτό που φοβόμαστε, ο φόβος μας γι’ αυτό γίνεται θρύψαλλα μες σε εκκωφαντικό κρότο.

Για ποιους λόγους θα μπορούσε η ευτυχία να είναι εκκωφαντική;

Κάθε μέρα έρχομαι σε επαφή με παιδιά που βιαιοπραγούν, ασχημονούν και εκπίπτουν, είτε διότι πριν από μένα τα δίδαξε το γονεϊκό πρότυπο είτε διότι τα δίδαξε η γονεϊκή απουσία. Εκκωφαντική είναι η ευτυχία μου όταν με κάτι που είπα ή κάτι που έκανα πείθεται ο νέος άνθρωπος να εξέλθει του παραδείγματός του.

Γιατί προσπερνάμε κάποιον που ενώ δείχνει σημάδια ότι μας χρειάζεται εμείς τα αγνοούμε επιδεικτικά;

Η εκ γενετής τύφλωση της ανθρώπινης κοινωνίας είναι η αυθόρμητη συμπεριφορά που ιεραρχεί την ανάγκη του ενός πάνω από την ανάγκη του δικαίου.

Πότε χάνεται ένα άτομο σε μια φωτογραφία: όταν πλέον δεν υπάρχουμε στη ζωή του ή όταν εκείνο δεν υπάρχει στη δική μας;

Είναι τραγικό το να υποφέρεις βαθιά και να μην το γνωρίζεις. Όταν αποδιώχνεις εκείνον που σ’ αγαπάει, ανεβαίνεις σε σταυρό, καρφώνεις ο ίδιος τα καρφιά και νιώθεις ανακούφιση που ποτίζεις αργά την έρημο με το αίμα σου.

Τα χέρια του άλλου είναι κάθαρση ή/και καθαρτήριο;

Τα χέρια του άλλου έχουν αξία όταν είναι μέσα στα δικά μας. Τα χέρια μας έχουν αξία όταν είναι μέσα στα χέρια του άλλου. Όλα τα σώματα είναι κατακερματισμός της ανθρωπότητας.