Σε κάθε σκιαμαχία,
πέφταμε χάμω.
Δεν κάναμε λάθος,
με το στόμα ψάχναμε
του εφιάλτη το σφυγμό.
Κι ανάμεσα στις αυλακιές,
ο άνεμος ψυχοτάβανος
μας γύρευε στασίδι.
Φυτρώναμε στηθόδεσμοι
στο πέσιμο των άστρων,
να συγκρατούμε ανίδεο φως,
μεσ΄ σε ηνίοχα βράδια.

***

Φόβοι φιλάσθενοι,
γεμάτοι βότσαλα, βαστούν
το χειμωνιάτικο ξεσηκωμό,
πάνω από γκρεμούς η όψη μου αλλάζει,
ό,τι χλοΐζει μαχόμενο ασύνταχτο στέκεται,
μα παντού βρίσκω κρυμμένες
των αστεριών τις ρίζες
και ξάγρυπνα ποτάμια χρώματα,
κομματιαστά οι μελωδίες κρυσταλλώνουν
γύρω από διάφανα αλτάρια.
Ποθώ να σηκώσω τα χέρια,
να περάσει ανάμεσα το διαυγές.
Μυρίζει μέντα, σοκολάτα και μελάνι.
Χτίζω με περίεργα υλικά.