Ένα κοράκι σε τόπο ρημαγμένο

 Έχει πει ο Χούλιο Κορτάσαρ σε διάλεξή του στο City College της Νέας Υόρκης, τον Απρίλιο του 1980: «Η λογοτεχνία συνιστά πάντοτε μια έκφραση της πραγματικότητας, όσο φαντασιώδης κι αν είναι· και μόνο το γεγονός ότι κάθε έργο τέχνης έχει γραφτεί σε μια συγκεκριμένη γλώσσα το τοποθετεί εξαρχής και αυτομάτως σε ένα καθορισμένο πλαίσιο, ταυτόχρονα δε το διαχωρίζει από άλλες πολιτισμικές περιοχές, ενώ τόσο το θέμα όσο και οι ιδέες και τα συναισθήματα του συγγραφέα συμβάλλουν στο να εντοπίσουμε ακόμη καλύτερα αυτή την αναπόφευκτη επαφή ανάμεσα στο γραπτό έργο και στην πραγματικότητα που το περιβάλλει».

Αν διαβάσουμε σε αυτό το πλαίσιο το Δρολάπι, θα διαπιστώσουμε ότι ο συγγραφέας με το έκτο του μυθιστόρημα περισσότερο θέτει ερωτήματα στον αναγνώστη παρά απαντά στις απορίες του. Περισσότερο κεντρίζει την περιέργειά του και διανοίγει την ευαισθησία του σε νέες προοπτικές της πραγματικότητας. Επικαλούμαι ξανά τον Κορτάσαρ: «Πολλές φορές το να βρεις μιαν απάντηση είναι λιγότερο σημαντικό από το να έχεις αξιωθεί να ζήσεις σε βάθος το ερώτημα, να βαδίσεις εναγωνίως πάνω στα ίχνη που συνήθως αφήνει μέσα μας». Το Δρολάπι, μυθιστόρημα συναρπαστικής πλοκής που κρατά σε αγωνία τον αναγνώστη μέχρι την τελευταία του σελίδα, στηρίζει τον μύθο του πάνω σε δύο καταστροφές. Το αυτοκινητικό δυστύχημα στην Ασπροβάλτα και την κατάρρευση του μεγαλύτερου μονότοξου γεφυριού των Βαλκανίων, του γεφυριού της Πλάκας, που χτίστηκε από τον Κώστα Μπάκα και το μπουλούκι του, το 1866, γεφύρι που αποτελούσε «σύνορο» κι εκεί λειτουργούσε το τελωνείο της Ελεύθερης Ελλάδας με τη σκλαβωμένη Ήπειρο.