#stopthewar(?)

Έσφαξα αρνιά και χοίρους πάνω σε βωμούς
έκοψα κεφάλια εισβολέων, γόρδιους δεσμούς
μπήχτηκα στα σπλάχνα γυναίκας ετοιμόγεννης
και στο χώμα μπήχτηκα της νέας γης
σημάδι της κατάκτησης, της αναπότρεπτης.

Έκοψα τα χέρια των εχθρών που πνίγονταν
και τ’ άπλωναν ν’ ανέβουνε στα πλοία
τα πόδια των φυγάδων που έτρεχαν για να σωθούν
χάραξα τα κορμιά των δεσμωτών
να γίνει η απόδρασή τους μαρτυρία.

Τώρα που αλλάξαν οι καιροί
λένε πως χύθηκε αδίκως τόσο αίμα
κι έχουνε δίλημμα μεγάλο
αν θα με βάλουν στο μουσείο ή αν θα με λιώσουν.
Μα το γνωρίζουνε καλά
πως αν με λιώσουν τώρα, στης ειρήνης τον καιρό
πάνω απ’ το λείψανό μου πάλι θα ματώσουν
– αν θα με κάνουν κόσμημα ή κέρμα
και ποιός θ’ αρπάξει πρώτος της λαβής μου τον χρυσό.

Στο μουσείο θα με βάλουν, σε βιτρίνα
εν πλήρη ασφαλεία, ως τιμή
που υπερασπίστηκα θεούς, πατρίδες και δικούς
μέχρι τη μέρα που θα βρουν εκείνους που ζητούν
θα σπάσουν τη βιτρίνα με λοστούς και θα μ’ αρπάξουν·
τους τελευταίους, τάχα, της ειρήνης τους εχθρούς
μ’ εμένα θα τους σφάξουν.

Οκτώβρης 2019

(Από τη συλλογική έκδοση «Επί λέξει, Η τάξη της Λίνας»
Τάξη κας Λίνας Νικολακοπούλου- Εκδόσεις Φίλντισι, 2020)

Το τελευταίο σκαλί