Πέτρος Ρωμανός, Ποιήματα
12Μαρ
Κίκο
Όταν τα συναισθήματα
χτυπάνε δυνατά
και η λογική έχει πάψει
να υπάρχει.
Τότε τα σύννεφα
μαζεύονται βαριά
και σκοτεινά
και η βροχή λυσσομανάει
στα πρόθυρα της τρέλας.
Τότε παρακαλάς
πότε να μην υπήρχες.
Να έχεις σβήσει σε ένα
ανοιγοκλείσιμο του ματιού
και στο αιώνιο σκοτάδι να
έχεις περάσει.
Χωρίς τίποτα να ζήσεις να
αισθανθείς.
Αφήστε ένα σχόλιο






