Είναι η εποχή του σώματος και του σωματοποιημένου απ’ άκρη σ’ άκρη της γης. Ακόμη και ο Λάνθιμος μόνο σώματα δείχνει, τις πιο πολλές φορές γυμνά. Για να δούμε σ’ αυτό εδώ το βιβλίο για ποιο σώμα πρόκειται.

Αρχίζει με νησί. Η Μήλος. Το νησί ξεχωρίζει για την ιδιομορφία του εδάφους. Ηφαιστειογενές πέτρωμα, «βράχοι ανήσυχοι» και «Σχήματα εμβρόντητα» καλούν την ποιήτρια να σταθεί στα περιγράμματα, να μελετήσει πέτρες και πετρώματα, να προσέξει το «ψιλο-ψιλό κοσκίνισμα της πέτρας στο μελτέμι». Η ποιητική της ματιά μεταποιεί και μεταμορφώνει τα υλικά πράγματα σε εικόνες, τις πιο πολλές άυλες, η υλική πραγματικότητα, το υλικό, φυσικό, γήινο σώμα μεταμορφώνεται σε στίχους χρωμάτων και φωτός για να φτάσει σε διαπιστώσεις όχι μονάχα για την περιβάλλουσα κτίση αλλά και για το ανθρώπινο σώμα. Οπότε:

Κι αυτό το σώμα ακόμα/ Που το βαστάς πολύτιμο/Απλά ο μόχθος μιας μετάλλευσης/ (ενν. είναι)/ Ως το επίμονο,/ Το ολοένα πέραν.

Τουλάχιστον δεν κλείνεται στο σώμα, δεν αρκείται σ’ αυτό. Γιατί μιλάει για την προέκτασή του: Το ολοένα πέραν.                                               

Η Κ. έχει μια γόνιμη επαφή με τους τόπους, με τα τοπία, με την κτίση που την περιβάλλει, συνήθως σε ύπαιθρο ή σε νησί, όπου ευτυχώς μπορούμε ακόμη να αγναντέψουμε πέρα αλλά και να σταθούμε πάνω στα πράγματα, μελετώντας την όψη τους, αυτή που έχει εξαφανιστεί στις πόλεις.

Την ίδια στιγμή -ποίημα «Μετά τον θερισμό»- που μελετάει το πράγμα, μελετάει την ησυχία, μελετάει την αίσθηση του χρόνου και του καιρού, μελετάει ανάσες, ακούει μυρωδιές. Παρακολουθεί τη ζωντανή φύση να ετοιμάζει τη γονιμότητά της, ανάλογα με την εποχή. Είναι θαυμάσιος ο τρόπος που μεταφέρει στο ποίημα αυτό την αίσθηση του χώρου: