“Σε αναζήτηση της αρρώστιας του κόσμου”

Αυτό το πρόσφατο βιβλίο του Κώστα Κουτσουρέλη με προβληματίζει σφόδρα. Ο ίδιος ο τίτλος ηχεί άκρως καταγγελτικός: Ταριχευτήριο Ευρώπη. Ο ταριχευτής είναι ο ποιητής. Μήπως όμως αυτός που ταριχεύει, αγαπάει την Ευρώπη; Γιατί ως να φτάσει στην «ταρίχευση», μετέφρασε πάμπολλους ποιητές της, τα διαβάσματά του είναι κατά το μάλλον και ήττον δυτικοευρωπαϊκά. Έτσι στρώθηκε ο δρόμος ως να φτάσει στην Ταριχευμένη Ευρώπη. Τι άλλαξε;

Ο κόσμος έχει εδώ και χρόνια –και μάλιστα ο δυτικοευρωπαϊκός– γείρει προς τη δύση του (έτσι κι αλλιώς η Δύση δεν πρέπει να δύσει κάποια στιγμή;) και ο Έλιοτ πριν πολύ καιρό είχε πει ότι ο πολιτισμός αυτός αυτοκτονεί. Όταν το έγραφε τον θεωρούσε από τη μεριά του χριστιανού. Γιατί έβλεπε οι πανανθρώπινες αλήθειες του Ευαγγελίου να τινάζονται στον αέρα (ήδη με τους δύο παγκόσμιους πολέμους και τον «ψυχρό» που ακολούθησε). Ο Κ.Κ. στην ποιητική του σύνθεση με τον ομώνυμο τίτλο γράφει:

ΠΕΡΠΑΤΩΝΤΑΣ ΑΡΓΑ ΣΤΗΝ ΠΡΟΚΥΜΑΙΑ

Κοιτάζω γύρω μου τους πεθαμένους

Ταριχευμένοι πάνε πάνω κάτω

Στιγμή δεν παύουν όντα κουρντισμένα

Σ’ ένα λιμάνι μισοβουλιαγμένο

Ντεκόρ για ειδύλλια και στο βάθος φάρος

Απέναντι το φρούριο επηρμένη

Σημαία στις επάλξεις αναμνήσεις

Dulce et decorum κάποτε ίτε παίδες

Τώρα προορισμός για αποδράσεις

Γδυτά Σαββατοκύριακα πακέτα

Αμμόλουτρων στον ήλιο all inclusive

Τα ρομποτάκια στη γραμμή σερβίρουν

Το άλλο πρόθυμο ρομπότ εσένα […]