HIGHGATE PONDS
Γυρνώντας απ’ τις λίμνες
πάνω στο ποδήλατο
βρεγμένος ακόμα –
σχεδόν γυμνός,
σκαρφαλώνοντας τα τοπικά λοφάκια:
πώς να μην έχει τόσο έντονα
μείνει η μνήμη εκεί.
Μια φορά μόνο,
στα τόσα χρόνια μια φορά,
που η ζέστη να σε τρελαίνει
μέχρι – ανήκουστο-
αργά το βράδυ.
Αυτή η αίσθηση του απρόσμενου
βαραίνει ίσως πιο πολύ
κι απ’ την απλοχεριά
που ‘χουν τ’ ατέλειωτα
ελληνικά καλοκαίρια.
Κι αυτά
– κακά τα ψέμματα-
προσέφεραν λιγότερα
απ’ ότι η θέρμη τους
υποσχόταν.
**
SENATE HOUSE LIBRARY
Αρχιτεκτονική του 30, λευκό, ψηλό. το ψηλότερο εδώ γύρω. Σα να βγαίνει από ταινία του Μεσοπολέμου και να ορθώνεται στον ουρανό με πυκνά, μικρά παράθυρα· πίσω απ’ το καθένα, περβάζι-θρανίο για το φως.
Δεν κάνει εντύπωση, που πολλοί λένε είναι στοιχειωμένο.
Ίσως να παραμένει εκεί ένα γνωστό φάντασμα, σφραγίζοντας διατριβές για το φοιτητικό χαρτζιλίκι, στον πάνω όροφο, κοιτώντας την πόλη από ψηλά, κάτω τουλάχιστον έξι όροφοι κενοί, όπου κατά καιρούς διέρχονται – σα φαντάσματα κι αυτοί – δυο-τρεις βιβλιοθηκάριοι, ψάχνοντας κάποιον τίτλο , στις Ειδικές Συλλογές και τα Χειρόγραφα. Ξεχασμένον για χρόνια.
‘Ισως να κρύβεται εκεί, ακόμα με την ιδιότητα του φοιτητή, πριν χρειαστεί να παρθούν αποφάσεις, με την πολυτέλεια του να μην έχεις επιλέξει τα επόμενα βήματα ή να μη σε έχουν επιλέξει εκείνα. Και να τα αγνοείς.
**
NATIONAL EXPRESS
Η μέρα το ‘χει να φέρνει καθυστερήσεις. Το λεωφορείο μου ‘φαγε ολόκληρο πρωινό. Θα ‘παιρνα το τρένο, μ’ από τότε που τα ‘χουν ιδιωτικοποιήσει, το εισιτήριο γίνεται όλο και πιο ακριβό, όσο αργότερα κανείς το κλείσει. Λες και τον μη-προνοητικό, να θέλει το σύστημα να τον τιμωρήσει.
Παλιότερα -αν δεν έφτανα κάπου έγκαιρα- θα μ’ είχε στεναχωρήσει, θα μου ‘χε βγει ξινό. Είχα δεν είχα κάτι κανονίσει – ποιος ξέρει τι θα προέκυπτε,
αν ήμουν ήδη εδώ. Πρόσκληση, ευκαιρία ή γεγονός. Τώρα δεν ξέρω αν έχω αποκτήσει μεγαλύτερη υπομονή ή αν σταμάτησα να προσδοκώ.
**
KURSAAL ROYAL HALL, HARROGATE
Στο ταβάνι τα γύψινα σημάδια του αιώνα που τότε ανέτειλε.
Θέατρο και αίθουσα εκδηλώσεων μαζί για τους λουομένους· το παλιό όνομα, ακόμα στην ταμπέλα: αξιώσεις ευρωπαϊκές, αν και η Ευρώπη μάλλον μακρινή προσποίηση. Και τότε, κι ακόμα περισσότερο τώρα. Πρώτη φορα το βλέπω, αν και πάνω από 30 χρόνια συχνός επισκέπτης, πριν καταλήξω τελικά εδώ.
Είναι περίεργο, ότι εγώ που γκρίνιαζα πως σπαταλούσα τα νεανικά καλοκαίρια μου σε μια παλιά λουτρόπολη, με την ξεθωριασμένη πια αίγλη, και τους αμέτρητους συνταξιούχους για τα ιαματικά, έφτασε να με διεκδικεί, τόσον καιρό, μια άλλη, χιλιάδες μίλια μακριά. Η πρωτεύουσα των γηροκομείων.
Κι αυτό πριν καν η ηλικία φέρει προβλήματα στη μέση ή τις αρθρώσεις, σαν τα τωρινά.
Λες και το’ξερα. Λες και πήγαινα γυρεύοντας.
**
ONCOLOGY. DISTRICT HOSPITAL
Στο σχολείο έτρεμε τις εξετάσεις. Σ’ ένα ξαφνικό τεστ είχε κρυφτεί στο ντουλάπι με τους χάρτες, χωρούσε ακόμα. Χρόνια μετά ξυπνούσε με τον συνηθισμένο εφιάλτη ότι δε θυμόταν τίποτα μπροστά σε μια λευκή κόλλα, κοιτώντας τις ράχες των μπροστινών, που έγραφαν ακατάπαυστα.
Τώρα εξετάσεις σημαίνει άλλο. Προετοιμασμένος τουλάχιστον γι αυτές. Το όνομα στην είσοδο της πτέρυγας φαντάζει ακαταλαβίστικο στους ντόπιους, με τις τέσσερις του συλλαβές και τα τρία Ο στη σειρά.
Σ’ εκείνον όχι.
Και δεν υπάρχει ντουλάπι με χάρτες για να κρυφτεί κανείς.
**
CREAM TEA
τα χρόνια που πέρασαν εδώ, λίγο διαφέρουν μεταξύ τους. Οι δυστυχίες λίγες, λίγες και οι χαρές. Πάντα μικρές. Ένα είδος μιζέριας, μα και προστασίας. Που όταν χαθεί, καταλαβαίνεις την αξία της, αλλά και πόσα θυσιάστηκαν για να κατοχυρωθεί.
Αυτά αναλογιζόμουν όσο πλάκωνα με μαρμελάδα τη χτυπημένη κρέμα, άγλυκη όπως το’χουν συνήθειο εδώ, και που αλλιώς θα’ταν ένας άγευστος αφρός.
**
HEATHROW. TERMINAL 2
Και τώρα πάλι φτου κι απ’ την αρχή. Ή και φτου ξελευτερία.
Όπως και να’χει, το φτύσιμο δεν το γλιτώνει κανείς.
