ΕΓΚΛΕΙΣΜΟΣ
Το βλέμμα καρφωμένο στον τοίχο
σκάβει τη νύχτα των διλημμάτων
Σκιές στους διαδρόμους
κουβαλούν βαρύ φορτίο σε στόματα – αγχόνες
έτοιμες να καταπιούν τον τελευταίο ήχο.
Κι οι λέξεις, ρίζες στον λαιμό
απέμειναν βουβές,
ακίδες μιας λευκής κορδέλας.
Λέξεις χοάνες,
περιμένουν την ανάδυση να πιουν νερό
να ξεδιψάσουν.
***
ΠΕΤΡΙΝΑ ΤΕΙΧΗ
Πέτρινα τείχη με ίχνη αφής χρυσοποίκιλτης
ασπίδας,
κάθετα στο βλέμμα του ξύλινου αλόγου.
Χάθηκε η αρχική τους αίγλη.
Η άλωση αναδύει το βαθύ της μέλαν.
Αίμα, σκουριά και στάχτη.
Βωμοί γκρεμνισμένοι.
Βοή, καπνός και θρήνος.
Ξέμπλεκα μαλλιά στην ωμοπλάτη,
μακρύς ο δρόμος της Ανδρομάχης.
Σπονδή ο πόλεμος στη γνάθο των Λαιστρυγόνων
κι οι Κύκλωπες τυφλοί του οξειδωμένου χρόνου.
Βαραίνει η επιστροφή του Οδυσσέα,
που καρτερικά τη Νέμεση προσμένει.
Τάφηκε η καρδιά στην κοιλιά του κήτους
κι οι σύντροφοι ξέμειναν στη γη του ήλιου.
Μες στον οδυρμό του πένθους
μια καλύβα αποζητεί.
Ανοίκειο το παλάτι του Λαέρτη.
*********************
Η Δήμητρα Παλαπάνη γεννήθηκε στην Κω. Είναι απόφοιτος της Παιδαγωγικής Ακαδημίας Ρόδου και της διετούς Μετεκπαίδευσης Δασκάλων. Σήμερα είναι συνταξιούχος δασκάλα και ζει στη Νίκαια. Ποιήματά της έχουν δημοσιευτεί σε έντυπα και ηλεκτρονικά λογοτεχνικά περιοδικά, καθώς και σε ποιητικές ανθολογίες. Το 2025 εκδόθηκε η πρώτη ποιητική της συλλογή Εκεί που στάζει η ζωή, εκδόσεις Μετρονόμος. Το Φωνήεν σε μπλάβο σύννεφο, εκδόσεις Μετρονόμος 2026 είναι η δεύτερη ποιητική της συλλογή.
Η Δήμητρα Παλαπάνη γεννήθηκε στην Κω. Είναι απόφοιτος της Παιδαγωγικής Ακαδημίας Ρόδου και της διετούς Μετεκπαίδευσης Δασκάλων.
Σήμερα είναι συνταξιούχος δασκάλα και ζει στη Νίκαια.
Ποιήματά της έχουν δημοσιευτεί σε έντυπα και ηλεκτρονικά λογοτεχνικά περιοδικά,
καθώς και σε ποιητικές ανθολογίες.
Το 2025 εκδόθηκε η πρώτη ποιητικ
Για μένα, οι πιο βαθιά χαραγμένοι στίχοι του ποιήματος «Εγκλεισμός» είναι:
«Κι οι λέξεις, ρίζες στον λαιμό, απέμειναν βουβές».
Μέσα τους συμπυκνώνεται ολόκληρος ο «Εγκλεισμός»: οι λέξεις υπάρχουν, έχουν ριζώσει βαθιά μέσα μας, μα δεν βρίσκουν τον δρόμο να γίνουν φωνή.
Θα ήθελα, ωστόσο, να παρεμβληθεί και η εικόνα της μνήμης:
«Κι οι λέξεις, ρίζες στον λαιμό, μνήμες που ξεσηκώνουν, μα απέμειναν βουβές».
Νιώθω πως έτσι ο στίχος αποκτά μια πιο υπόγεια και λυρική δύναμη.
Γιατί οι λέξεις, ακόμη κι όταν μένουν ανείπωτες, δεν σβήνουν ούτε αδρανούν. Ριζώνουν μέσα μας, μεταμορφώνονται σε μνήμες και συνεχίζουν να ταράζουν όσα η σιωπή προσπάθησε να κρατήσει ακίνητα.
Είναι βουβές, μα όχι νεκρές· δεν ακούγονται, κι όμως μέσα μας ξεσηκώνουν έναν ολόκληρο κόσμο.