[ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ]
1. “Ζωντανεύουν στα χέρια σας
Θυμάμαι το κλειδί
κάθε πρωί στις οκτώ
ο κάτοχός μου δεν άργησε ποτέ,
ο βαθύς μεταλλικός ήχος έτριζε στις καρδιές των
χαραγμένων ξύλων
κι ένα σκονισμένο φως έλουζε τις επιφάνειες
κάθε πρωί στις οκτώ.
Κάθε πρωί ήταν θαμπωμένα τα τζάμια από τις
νυχτερινές μας επιδρομές
στον μεγάλο κεντρικό χώρο του γωνιακού
παλαιοπωλείου,
όσο ο κάτοχός μου έλειπε, οι ξύλινες ανάσες μας
γύρευαν μια μικρή ματιά έξω στον μεγάλο κόσμο,
κολλούσαν πάνω στο γυαλί και άφηναν εκεί λίγο
από το βερνίκι τους.
Κάποια από μας ήταν σπασμένα,
αυτά ο κάτοχός μου τα είχε στριμώξει σε μια
από τις τέσσερις γωνίες του προαύλιου χώρου
και τα άφηνε εκεί καιρό,
ίσως περνούσε εκείνος ο τρομαχτικός άνθρωπος
με τη βραχνιασμένη φωνή και τη
σαραβαλιασμένη καρότσα
μα ούτε εκείνος τα πλησίαζε και έμεναν εκεί
με την ψευδαίσθηση πως για να είναι
στοιβαγμένα έξω
ελεύθερα θα είναι,
κι ας είχαν σπασμένα πόδια
κι ας μην τα ζήτησε ποτέ κανείς
ούτε καν εκείνος ο σημαδεμένος άνθρωπος.
Ο κάτοχός μου δεν άλλαζε ποτέ κλειδαριά
κι έτσι μπορούσα να ακούω τη σκουριά
να προχωράει,
κάθε πρωί και μια ανεπαίσθητη αλλαγή
στον ήχο
μια ελάχιστη, παραπανίσια απόσβεση
στο σκληρό γύρισμα,
στην υπενθύμιση της σιδερένιας κατοχής.
Δίπλα στην ταμειακή μηχανή ήταν
το γραμμόφωνο
πόσο αγαπούσα εκείνο το γραμμόφωνο
όλο κάρφωνα τα ξύλα μου στη βελόνα του
οι κυκλικές κινήσεις του συνόδευαν τη φωνή μου,
όσο ακούραστα, καλοκουρδισμένα, προκλητικά,
χόρευα κάτω από τις χαρακιές των άστρων που
έμπαιναν από τις γρίλιες,
ιστορίες παλιές φώτιζαν τις δονήσεις μας
ενώ ένιωθα τον φόβο του
“μη φύγεις πρώτη” έλεγαν οι μουσικές,
ενώ τα φουντωτά μου φορέματα πιάνονταν στις
πλάκες
παγιδεύοντας τη φωνή μου σε έναν ατέλειωτο
στροβιλισμό.
Ο γελωτοποιός στην απέναντι γωνία με το
κιτρινοπράσινο σκουφί, τα ασημί κουδουνάκια
και την κατακόκκινη μύτη
με γυρόφερνε καιρό,
μα δεν ήξερε να χορεύει και όλο μπερδευότανε
στα σκοινιά του
μόνο και μόνο για να μου τραβήξει την προσοχή.
**************************************
ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ
Η πρώτη παρουσίαση της ποιητικής νουβέλας «Ξύλινο Παιχνίδι» της Κατερίνας Ντίνου θα πραγματοποιηθεί στον Βόλο την Τετάρτη 25 Φεβρουαρίου 2026, στις 19:00, στο αμφιθέατρο της Ελληνογαλλικής Σχολής «Άγιος Ιωσήφ» (Σπυρίδη 130). Την εκδήλωση συνδιοργανώνουν τα 24γράμματα, το ΚεΒιΜαΣυ και ο Σύλλογος Απανταχού Γλωσσιωτών.
Το «Ξύλινο Παιχνίδι», με ειδολογικό προσδιορισμό «ποιητική νουβέλα», αποτελεί μια ενιαία ποιητική σύνθεση αφηγηματικού χαρακτήρα, που εξελίσσεται σε ένα μυστηριακό σκηνικό αποκαλυπτικών μεταμορφώσεων. Πρόκειται για το πέμπτο βιβλίο της ποιήτριας, το οποίο συμπληρώνει τη συγγραφική της διαδρομή μετά τις ποιητικές συλλογές «Μέχρι κάθε Αύριο», «Κοντά στο Τέλος και Μετά», «Πέτρα Αιώνια» και την ποιητική νουβέλα «Αλένια».
Για το βιβλίο θα μιλήσουν η Γιώτα Κούγιαλη, συγγραφέας και πρόεδρος ΚεΒιΜαΣυ, ο Αντώνης Δ. Αντωνίου, ποιητής και υπεύθυνος σχολικών δραστηριοτήτων Π.Ε. Μαγνησίας, ο Στέργιος Ντέρτσας, ποιητής και μεταφραστής, καθώς και ο Ηλίας Κουτσερής, δημοσιογράφος και διευθυντής σύνταξης της εφημερίδας «Μαγνησία». Τον συντονισμό της εκδήλωσης θα έχει η Μαγδαληνή Θωμά, Δρ Φιλολογίας και συγγραφέας.
Η παρουσίαση θα πλαισιωθεί μουσικά από την ίδια την Κατερίνα Ντίνου, στη φωνή και την κιθάρα, μαζί με τον συνθέτη και ενορχηστρωτή Ζαφείρη Κουκουσέλη στο πιάνο.
*******
Η Κατερίνα Ντίνου είναι ερμηνεύτρια, τραγουδοποιός και συγγραφέας. Γεννήθηκε στη Γλώσσα Σκοπέλου και ζει στην Αθήνα. Είναι πτυχιούχος της Φαρμακευτικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και έχει στο ενεργητικό της έξι ολοκληρωμένες δισκογραφικές εργασίες σε φυσικό υλικό και δέκα τραγούδια σε ψηφιακή μορφή. Τα βιβλία της κυκλοφορούν από τις εκδόσεις 24γράμματα και είναι διαθέσιμα στα βιβλιοπωλεία και ηλεκτρονικά.
