Ανεπίδοτα συναισθήματα ανασταίνονται, πλανώνται στο κλειστό δωμάτιο.
Σαν παλιές ξεθωριασμένες φωτογραφίες, δεν έχουν να δώσουν ούτε να πάρουν.
Ψάχνουν κι αναρωτιούνται· ποιος τάχα να είναι ο αποδέκτης.
Μάταιος κόπος· ό,τι δεν δόθηκε γίνεται αέρας, περνά κάτω από την πόρτα,
περνά μέσα από τα δωμάτια, χαϊδεύει τις κουρτίνες.
******
Είχε μια αγωνία ώρες ώρες στα μάτια· κι άλλες μια ηρεμία την κατέβαλε σαν να λιγόστευε
Την τύλιγε η σιωπή σαν το τελευταίο ζεστό ρούχο ενός χειμώνα ανελέητου
Αφήστε ένα σχόλιο
