Μια σκληρότητα ταυτόχρονα μια καρτερία
τα μάτια σου εκπέμπουν,
έναν ρομαντισμό που δεν είναι καθόλου σίγουρος
για τον εαυτό του, ένα μακρόπνοο τι;
Η μορφή σου προκαλεί τον ποιητή,
διά το διά λόγου σκιαγράφημά της.
Η θλίψη είναι σοβαρότης; Η σοβαρότης θλίψη;
Εκείνος που αφουγκράστηκε το θρόϊσμα
των μαλλιών σου, εκείνος μόνο μπορεί να απαντήσει.
Τα ειωθότα σε φοβούνται! Ίχνη παλίρροιας σ’ οδηγούν!
Τα ρόδα νοιώθουν άβολα στην αγκαλιά σου,
ενώ οι στιλβωμένες απ’ της ρητίνης το λάδι δάδες
οι αναμμένες, φιλοξενίας αρίστης τυγχάνουν.
*****
Στην Γιοβάννα
Θέλγουν ο ήλιος, ο ουρανός,
η συννεφιά όταν δακρύζει,
η θάλασσα που αφρίζει.
Μακριά από κόπους μάταιους
η ξεγνοιασιά ωριμάζει δαμάσκηνα, πορτοκάλια,
κι έτσι ξεκούραστα αλητεύω στις ρώγες,
στα σκέλη, στους μηρούς.
Αλητεύω με τα χρώματα, τα γράμματα,
τα σώματα που σφύζουν,
το δειλινό το αναπόδραστο.
Πριν το τέλος να δράσει,
λιτή, ρέμπελη, ερωτική,
η ελευθερία εκφεύγει.
*****
Ιδιωματικόν
Απόψε ο ήλιος δεν θα βγει,
καθηλώθηκε στις μαύρες παρυφές σου,
των χαραμάδων σου το αμυδρό επιστατεί,
στην ιδιαιτερότητά σου να εντρυφήσει,
στων ματιών σου τον φόβο τον πλαστό,
στων χειλιών σου την αχάριστη ανεξικακία,
στης κίνησής σου τον ενδοιασμό,
στην σεμνότητά σου υποβόσκει η λαγνεία.
Απόψε η μέρα έχει κρυφτεί,
βράδυ ατέλειωτο, σκοτάδι!
Πάνω σου ο ήλιος ασελγεί,
άγαρμπος δίχως χάδι.
*****
Διόπτρα
Ο γλύφανος των χειμασμών τα μάτια σου πραϋνει!
Γλυκασμοί πρωτόφαντοι τα βλέφαρά σου σμίγουν,
όταν το βλέμμα σου μυούν σε αρμονία εξώκοσμη
κι η θέλξη που σε ακολουθεί δεν είναι η θέλξη ετούτη.
Τερπνά αδιάφορη! Απόκοσμα τερπνή!
Γλυκοφεγγοβολείς! Δώρα της γλυφής!
******
Διάνοιξη
Όταν η βροχή ματαιοπονεί,
ένα βλέμμα του ουρανού να αποσπάσει,
( αφού με τις σταγόνες της
τον ουρανό θωπεύοντας διαπερνά ),
ο ήλιος ξαποσταίνει,
τα σκέλη της θάλασσας ρουφώντας.
Τα χείλη του δροσίζοντας,
την θάλασσα ανάβοντας ταρακουνά,
έως ότου νήνεμη
από επάνω πάλι την κοιτά.
******
Ενατένιση
Ορίζοντας διαφαίνεται,
αυθαίρετα ο νους οδεύει,
διάσελα απέραστα,
του ανέμου η θρασύτητα μαγεύει.
Αφές, όμματα, χείλη,
των αποδράσεων εμπνοή,
φερέγγυο στ’ Αροάνια δείλι,
πλάνη α-νόητη εξωθεί.
Οι άνθρωποι του πολιτισμού – ευνουχισμού νοιώθουν ελάχιστοι, ανεπαρκείς απέναντι στην ζωή, καθώς, και, απέναντι στους εκπροσώπους της, ανόργανη φύση, φυτικό και ζωϊκό βασίλειο, εξαφανίζοντας ό,τι βρουν μπροστά τους, και, πρώτους από όλους, τους εαυτούς τους! ΤΟ ΑΝΘΡΏΠΙΝΟ ΕΙΔΟΣ ΕΧΕΙ ΗΤΤΗΘΕΙ!!!!
Η ΖΩΗ ΘΑ ΝΙΚΗΣΕΙ ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΑΣ!
Υ.Γ. Ευρίσκομαι εκτός έδρας, γι’ αυτό η δυνατότης τονισμού.
Παρακαλώ, όπως αποσύρετε το προηγούμενο σχόλιό μου.
Ας συνεχίσει, λοιπόν, το ανθρώπινο είδος, δίχως ηθικό ενδοιαμό, ο οποίος με την φρόνηση συμπορεύεται, να παλεύει εναντίον της φύσεως, μολύνοντας την ατμόσφαιρα, εξαφανίζοντας το φυτικό, το ζωϊκό βασίλειο, καθώς, και τα φυσικά αποθέματα της γης, θέτοντας την επιστήμη στην υπηρεσία της κερδοσκοπικής αγοράς, τελειοποιώντας το έγκλημα, καθιστώντας αβίωτη την ζωή στον πλανήτη!
Η μαρξιστική σκέψη δεν είναι άμοιρη ευθυνών για όλη αυτή την αλλοτρίωση – απαλλοτρίωση του είναι των ανθρώπων, παλεύοντας εναντίον της φύσεως, υποτιμώντας την αρχή της αναγκαιότητας, που είναι η γεωργία, εκθειάζοντας, όπως ο καπιταλισμός – ο εκμεταλλευτικός πολιτισμός, την μηχανή, καθιστώντας αυτήν άνασσα, και ουχί διακόνισσα των ανθρώπων!
Η μαρξιστική σκέψη ως μετεμφιεσμέμος καπιταλισμός υμνεί την ολέθρια αυτή εξέλιξη του ανθρώπινου είδους, που, πολιτισμό ονομάζουν, λέγοντας μεταξύ άλλων, ότι η ιδιοκτησία αποτελεί απαραίτητο στάδιο πολιτισμου. Η μαρξιστική σκέψη άλλωστε δεν είναι άμοιρη ευθυνών, για ό,τι συνέβη μετά το 1917, δίνοντας άλλοθι στους απροκάλυπτους εχθρούς της κοσμοπολίτικης συλλογικότητας, να την συκοφαντήσουν, αφού πρώτος ο μαρξισμός τον λίθο έριξε εναντίον της!
Η μαρξιστική σκέψη ως μετεμφιεσμένος καπιταλισμός
Εις την κοινωνίαν της αφθονίας τού φρουρούμενου, Παλαιού Ψυχικού ( εις το οποίον ευρίσκομαι αποκλεισμένος ένεκα καταστάσεως της γηραιάς μητρός μου ), και οι γάτες είναι φοβισμένες!
Στα πολύ όμορφα ποιήματα του αγαπητού κύριου Καζάση θα ήθελα και εγώ να συνεισφέρω τέσσερα άτεχνα ποιήματα.
————
femdom
πορνεία, λαγνεία, μοιχεία
αλλά και μεγάλη παρηγοριά
ότι δεν είσαι μόνος
————
γιατί;
Η ζωή είναι γεμάτη πόνο.
Το λέει ο Βούδας.
Με ένα εντελώς φρικτό ενδεχόμενο:
την αιώνια κόλαση.
Το λέει ο Χριστός.
Για ποιο λόγο να δημιουργήσεις
έναν άνθρωπο
υπό αυτές τις εφιαλτικές συνθήκες;
μυστήριο
————
πώς αντιλαμβάνομαι την ποίηση
«Δεν πρέπει να ξεχνάμε όταν
περιγράφουμε τα αρχαία ινδικά
φιλοσοφικά κείμενα, ότι όλων
των ειδών σκέψεις, ιδέες, δεισιδαιμονίες
και μαγείες είναι αναμεμιγμένες
χωρίς ρυθμό και τάξη σ’ αυτά.»
Δημήτρης Κ. Βελισσαρόπουλος,
Ιστορία της ινδικής φιλοσοφίας
————
;
Να είναι άραγε
η πίστη της άρχουσας τάξης
ο υλισμός;
Δεν υπάρχει Θεός ή ψυχή
και το σύμπαν στερείται
οποιουδήποτε νοήματος ή ηθικής;
Στις αρλούμπες μου θα ήθελα να προσθέσω μερικές ακόμη αρλούμπες.
Σχετικά με το «femdom»: Δε θα ευχόμουν τα βίτσια μου ούτε στον χειρότερο εχθρό μου. Όπως είχε γράψει παλιά ένας φίλος για το bdsm θα έλεγα και εγώ το ίδιο για το femdom: femdom πρέπει να κάνει, μόνο, όποιος δεν μπορεί να κάνει διαφορετικά.
Σχετικά με το «γιατί;»: Ίσως να μην είναι τυχαίο το γεγονός ότι οι έξι μεγαλύτεροι Νεοέλληνες ποιητές υπήρξαν άτεκνοι: Διονύσιος Σολωμός, Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, Κωνσταντίνος Καβάφης, Νίκος Καζαντζάκης, Γιώργος Σεφέρης και Οδυσσέας Ελύτης δεν έκαναν παιδιά.
Σχετικά με το «πώς αντιλαμβάνομαι την ποίηση»: Η καλύτερη ποίηση από όλες είναι αυτή, όπως σημείωσε ο Λέων Τολστόι, σύμφωνα με την οποία οι άνθρωποι είναι παιδιά του Θεού και αδέλφια μεταξύ τους. Αυτή η ποίηση μπορεί να γραφτεί όμως ειλικρινώς μόνο από αγίους. Τι γίνεται με όλους τους υπόλοιπους ανθρώπους που θέλουν να εκφράσουν την κόλαση που νιώθουν μέσα τους και έξω τους; Πιστεύω ότι πρέπει να έχουν και αυτοί οι άνθρωποι το δικαίωμα να εκφρασθούν. Όσο άσχημα και αν είναι αυτά που γράφουν.
Τέλος, σχετικά με το «;»: Νομίζω ότι οι άνθρωποι που κυβερνούν τον κόσμο βρίσκονται κάπου μεταξύ υλισμού (δεν υπάρχει τίποτα) και αγνωστικισμού (ίσως υπάρχει κάτι, αλλά δεν ξέρουμε τι είναι). Αν θυμάμαι καλά, ο Ιμμάνουελ Καντ έλεγε ότι οι άνθρωποι που κυβερνούν τον κόσμο διαφέρουν πολύ από τους άλλους ανθρώπους. Δεν το πιστεύω. Πιστεύω ότι και αυτοί είναι άνθρωποι όπως όλοι οι άλλοι.
η οικουμενικότητα της αδικίας
«Τελικά η Κίνα διοικήθηκε με βάση
τον κομφουκιανισμό, αλλά έναν
κομφουκιανισμό που σεβόταν τις
αρχές του μεγάλου δασκάλου μόνο
επιφανειακά και τυπικά.»
Δημήτρης Κ. Βελισσαρόπουλος,
Ιστορία της κινέζικης φιλοσοφίας
Τα ανάλογα με τον χριστιανισμό
της Δύσης, της Ρωσίας και όλων
των χριστιανικών χωρών.
————
(Άλλο ένα ατζαμίδικο ποίημά μου.)
Καλές διακοπές και να είστε πάντα καλά.
Η χειμερινη κολυμβηση στην θαλασσα, και οι συχνες ερωτικες συνευρεσεις αποκλειοντας πασαν νοσον ψυχης και σωματος, οδηγουν καθε ανθρωπο, να διακρινει τους ενυπαρχοντες αγιους μεσα του, εξωτερικευοντας τους πρωτα στον εαυτο του, και μετα στους συνανθρωπους του.
η θαυμαστή απλότητα του Ιησού Χριστού
«Το μόνο βιβλίο (τα Ανάλεκτα) που μεταφέρει την κομφουκιανή
σκέψη με κάποια αυθεντικότητα, είναι τόσο μικρό και περιέχει
τόσο απλά πράγματα, ώστε πολλοί μελετητές αναρωτήθηκαν
σε τι άραγε να οφείλεται η δόξα του Κομφούκιου και η διαρκής
επιρροή του στη σκέψη των συμπατριωτών του επί δυόμισι
χιλιάδες χρόνια.»
Δημήτρης Κ. Βελισσαρόπουλος,
Ιστορία της κινέζικης φιλοσοφίας
————
Αγαπητέ κύριε Καζάση, χαίρομαι πάντα να σας διαβάζω.
—– Εξ αλλου ο ιστορικος δεν πρεπει να ξεχνα ποτε οτι εχει αποστολη να δινει το δικιο σε καθε παραταξη: ο δυστιχισμενος κι ο πλουσιος ειναι ισοι μπροστα στην πενα του. Γι’ αυτον ο χωριατης εχει το μεγαλειο της αθλιοτητας του, κι ο πλουσιος την μικροπρεπεια της γελοιοτητας του. Στο κατω κατω ο πλουσιος εχει παθη, ο χωριατης εχει μονο αναγκες, ο χωριατης λοιπον ειναι δυο φορες φτωχος. Κι αν απο πολιτικη αποψη πρεπει να καταπνιγονται αλυπητα οι επαναστασεις του
( Απαραδεκτος εδω ο Μπαλζακ )
απο την αποψη του θειου και της ανθρωπιας ειναι ιερος —– .
Απο το διηγημα —– Ο ΠΥΡΓΟΣ —- του Ονορε ντε Μπαλζακ
Η φτωχεια και ο πλουτος διαμορφωνουν ηθος και ψυχολογια στους ανθρωπους, δουλοπρεπες ηθος και ηττοπαθη ψυχολογια η φτωχεια, αλαζονικο ηθος και υπεροπτικη σταση ο πλουτος.
Οι φτωχοι τεινουν στην ευτελεια, στην απατη και στην δουλικη υπακοη. Οι πλουσιοι τεινουν στη βια, στην επιβολη και στην περιφρονηση των φτωχων.
Απο την Εισαγωγη της Πηνελοπης Τζιωκα Ευαγγελου στα — ΠΟΛΙΤΙΚΑ — ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΖΗΤΡΟΣ
ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟς και αντιφατικος ο μπαλζακ, αναιρωντας αυτα που γραφει, περι ιεροτητας των δυστυχισμενων απο αποψεως θειου και ανθρωπιας, οταν προτρεπει, απο πολιτικης αποψεως να καταπνιγονται οι επαναστασεις τους, τοποθετωντας την πολιτικη εκτος ανθρωπιας και ανθρωπινης εκφανσεως, ενω η πολιτικη ειναι και θα παραμεινει απαραιτητη προυποθεση ζωης – συνυπαρξης των ανθρωπων, αλλα και καποιων μελων του ζωικου βασιλειου, οπως η μελισσα, το μυρμηγκι.
Η πολιτικη ειναι εκουσια επιμελεια κατα τους Σωκρατη, Πλατωνα, και συνεργασια σε καθημερινη βαση μεταξυ των ανθρωπων για την επιτευξη μιας ειρηνικης, ευγενους επιβιωσεως και κατ’ επεκτασιν διαβιωσεως, κατα τον Αριστοτελη.
Οσο για τα χριστιανικα, — οταν οι φτωχοι σκοτωνουν η μισουν ομοιαζουν με τους πλουσιους –, ειναι γνωστο οτι ο χριστιανισμος ειναι το δεκανικι της εκμεταλευσης – του καπιταλισμου.
Εαν σε σκοτωνουν καθημερινα, στην εργασιακη ζουγκλα της μισθωτης ντροπης ( κατι που οι εργαζομενοι ανεχονται χρονια – αιωνες, γιατι προσδοκουν, να γινουν και αυτοι πλουσιοι καποτε, εχοντας το ιδιο φαντασιακο με τους σταυρωτηδες τους, και πως να τους ανατρεψουν; ), συμφωνα με τα ευαγγελια, θα πρεπει να γυρισεις το μαγουλο, και ταυτοχρονα να αρχισεις να ξεκουμπωνεσαι! Εαν αντιδρασεις, εισαι αλητης, κακος και αλλα δεξια που ακουγονται και απο χειλη βιοπαλαιστων¨¨ γι’ αυτο αλλωστε η πλουτοκρατια καλα κρατει. Η αδικια, η κακοποιηση της εκμεταλλαυσης η βια ( στον τριτο κοσμο γινονται πιο πολλα αισχη, παιδικη εργασια, και αλλα ), ειναι φυσικο να γεννουν αγανακτηση!
Οταν σε φιλουν, θα φιλας, κι οταν σε χτυπουν θα χτυπας! Το χτυπημα το πιο αποτελασματικο, αυτο που τρεμουν οι ιθυνοντες ειναι η απεργια, διοτι τα αλλα χτυπηματα νομιμοποιουν την βια της καταστολης και των διωξεων. Οι γενικες απεργιες θα τους τιναζαν στον αερα! Αλλα ποιοι θα τις κανουν ποιοι; Και με τι οραμα, με το οραμα των κινητων τηλεφωνων που φωτογραφιζονται, με το οραμα του καγιεν; Απο ποιους θα γινουν οι απεργιες απο τους νοικοκυραιους του σφαξε με καφαλαιοκρατη ν’ αγιασω, μην τυχει και σου μοιασω, και γινω και εγω ωνασης η παντρευτω τον ωναση η την κορη του ωναση; Και ολα αυτα κατω απο την σκεπη των αγιων ευαγγελιων το αναγνωσμα. Βοηθεια μας! Βοηθεια!
Μα ακριβως, αυτη ειναι η διαστροφη του χριστου σας και του θεου σας, αυτου, των ιουδαιων, η οποια θεμελιωνει τον πολιτισμο της εκμεταλλευσης! Τοποθετωντας την ηθικη στην ερωτικη παρορμηση, αιροντας την, απο εκει οπου πραγματικα τιθεται ηθικο ζητημα, (τον τροπο του βιοποριζεσθαι), οι ανθρωποι ξεριζωνουν, στεγνωνοτας – αποξηραινοντας την ροη της ζωης μεσα τους, χανoντας την αυτοεκτιμηση τους, ολισθαινοντας στου μαζοχισμου την αλγολαγνεια, εξιδανικευοντας τα υλικα αγαθα, και εξολοθρευοντας ο ενας τον αλλον! Γι’ αυτο υπαρχουν χριστιανικα βιβλια με τιτλο, —- Ο Πονος ειναι ευλογια θεου —— Το αουσβιτς, τα γκουλαγκ, η χιροσιμα ηταν ευλογια θεου!
Σε αντιθεση με τον ΕΠΙΚΟΥΡΟ ο οποιος γραφει, πως σκοπος της γνωσης ειναι η ευδαιμονια, καθως η αξια της γνωσης μετριεται απο την χρησιμοτητα της για ευδαιμονια, και, πως ειναι ματαιη καθε πνευματικη εργασια που δεν θεραπευει κανενα πονο του ανθρωπου.
Ο θεος σας, ο χριστος σας θελουν, να απευθυνονται σε δουλους, που, απριορι ειναι ενοχοι, προερχομενοι απο μια ενοχη δημιουργια που οι ιδιοι, ο θεος σας, ο χριστος σας δημιουργησαν! Ζητω η παρανοια!
Ο εκμεταλλευτικος πολιτισμος, δια των ευαγγελιων, δεν εχει προβλημα, να παρουσιασει ενα υιο θεου αντιπλουτοκρατη, που αποφευγει την πολλη εργασια ( δινοντας επιχειρημα ως και στον Λαφαργκ, ορα — Το δικαιωμα στην τεμπελια — ), εχει ομως τεραστιο προβλημα, να παρουσιασει ενα υιο θεου εραστη, ηδονιστη, γιατι κατι τετοιο θα ξεθεμελιωνε, σωριαζοντας, τον πολιτισμο της εκμεταλλευσης! Διοτι σοσιαλισμος – κομμουνισμος χωρις ηδονιστικη διαθεση ερωτικη, στηριζομενος στα ιδια θεμελια που στηριζεται η εκμεταλλευση ειναι ανεφικτος! Καταληγει συντομα, οπως η ιστορια απεδειξε σε εκμεταλλευσης δεσποτισμο!
Εαν υπαρχει κατι που διαφευγει και θα διαφευγει της ανθρωπινης νοησεως, αυτο το διασυρουν οι θρησκειες!
Ο Επικουρος επροτεινε ως αγωγη για την υγεια, την λυτρωση απο τον φοβο των θεων, του θανατου, των σωματικων πονων, και των ψυχικων θλιψεων, καθως , και απο ποθους που ξεπερνουν το φυσικο μετρο, απο τις αμετρες δηλαδη φιλοδοξιες.
Ο θεος σας, ο χριστος σας υποθαλπουν την αδικια και το εγκλημα, διαιωνιζοντας τα, με αυτα τα διαστροφικα —- να αγαπάμε τους εχθρούς μας, να ευχωμεθα προς τον θεόν αγαθά δι’ εκείνους που μας καταρώνται, να ευεργετούμε εκείνους που μας μισούν, να προσευχώμεθα υπέρ εκείνων που μας μεταχειρίζονται υβριστικώς και περιφρονητικώς και μας καταδιώκουν αδίκως, ακόμη και όταν ο διωγμός αυτός γίνεται διά τας θρησκευτικάς μας πεποιθήσεις. Επίσης, εάν μας πταίση ο συνάνθρωπός μας επτά φορές την ημέρα και επτά φορές μας ειπή ότι μετανοεί, οφείλουμε να τον συγχωρούμε —- ( ορα παραγράφους 44 του κεφαλαίου Ε’ του κατά Ματθαίου ευαγγελίου, και 4 του κεφαλαίου ιζ’ του κατά Λουκάν ).
Ο Αριστοτελης σε αντιθεση με την ιδουαικη πανωλη γραφει: H αρετή ασχολείται με την ορθή κατεύθυνση των συναισθημάτων μας της χαράς, της αγάπης, του μίσους και αφετέρου ότι οι άνθρωποι κάνουν καλά, όταν πράττουν τα κακά για τους εχθρούς τους και τα καλά για τους φίλους τους (όπως στην ρητορική ισχυρίζεται).
Ακομη ο μεγαρευς ποιητης, Θεογνις, εγραφε: ευεργετώντας κακούς, δύο τα κακά: και χηρεύεις κτεάνων και χάρις ουδεμία˙ δηλαδή, και χάνεις τα κτήματά σου και ευχαριστώ δεν ακούς˙
Αλλο το να προσπαθησεις, να κατανοησεις τον εχθρο σου, γιατι οδηγηθηκε σε μια δηλητηριασμενη συμπεριφορα απεναντι σου ( οπως ο Βιλχελμ Ραιχ γραφει, — Στην δολοφονια του Χριστου — ) αφου, ασφαλως, πρωτα ο εχθρος σου εχει φαει, και εχει πιει, σιχαινομενος τον εαυτο του, δηλητηριο απειρο! και, πως, μετα να μην σιχαθει τον αλλον, αφου δεν τα βρισκει με τον αυτον του τον ιδιο;
Αλλο, λοιπον, να κατανοησεις, εγκυπτοντας ( και εχεις χρεος, απεναντι στην δικη σου γαληνη, να το πραξεις ), τα αιτια που σου φερθηκε προστυχα – δολια καποιος, και αλλο να τον αγαπας, προσευχομενος γι’ αυτον, ασχολουμενος μαζι του, αρρωσταινοντας στο τελος και εσυ σαν αυτον. Απο την αρρωστεια φευγουμε μακρυα εγκαταλειποντας την !!!! Την αιτιολογουμαι μεν, αλλα δεν ασχολουμαστε, χανοντας χρονο σε μια ανευφικτη σωτηρια φιασκο! Το χλωρο ξεραινεται! Το ξερο ποτε δεν θα πρασινισει! Συμφωνα με αυτο το σκεπτικο, ολα τα καθαρματα της ανθρωποτητος που με την ανοχη του κοσμου καταστρεφουν, οπως ο τσωρτσιλ, ο χιτλερ, ο τρουμαν, ο σταλιν, και τα μεγαλυτερα καθαρματα απο αυτους, που, ειναι οι επιχειρηματιες κεφαλαιοκρατες, τα αφεντικα – οι ηθικοι αυτουργοι των προηγουμενων καθαρματων που ανεφερα, ασφαλως καποια αιτια τους εφθασαν να γινουν, να ειναι εγκληματιες εις βαρος της ανθρωποτητος και του πλανητη ολοκληρου! Αυτο δεν σημαινει, οτι δεν πρεπει να ανατραπουν εδω και τωρα, λογοδοτωντας! Με το ου γαρ οιδασι τι ποιουσι που για τον Σωκρατη ισχυει, ενω για τον Αριστοτελη δεν ισχυει ( μαλλον ισχυουν και τα δυο ) ανοιγεται ο δρομος για τα καθαρματα.
Αντρέας Πολυκάρπου, «Εις Άδου Κάθοδος»
Κατανοω τον ποιητη, Πολυκαρπου, που με τον θανατο ερωτοτροπει, αφου αυτη η κοινωνια, αυτος ο πολιτισμος της εκμεταλλευσης, με τα δεκανικια του, τις θρησκειες, και, κυριως, την μουχλα της εθελοδουλης διαστροφης του χριστιανισμου, δεν αφηνει περιθωρια για τιποτε αλλο, αφου αποκοβωντας τους ανθρωπους απο την ερωτικη φυση τους, τους αποκλειει απο την πιο ζωοφορο πηγη!
Η αισθαντικοτητα και η κριτικη συνειδηση οχι μονο του Πολυκαρπου, αλλα και αλλων δημιουργων, την στιγμη που δεν υπαρχει ερωτας, αρα δεν υπαρχει κινητρο ζωης ( και ερωτας δεν υπαρχει, για να μπορει να λειτουργει η εκμεταλλευση με τις συνιστωσες της, εμπορευμα, καταναλωτικη πρεζα, κινητρο εγκληματος του κερδους, υπερεργασια ), τους οδηγει να σκεπτονται το αντιπαλο δεος του θανατου!
Αντι λοιπον να παριστανουμε τους συμβουλους ψυχικης υγειας στους ευαισθητους αυτους δημιουργους, που εχουν το θαρρος να κοιτουν, σκεπτομενοι, τον θανατο! Ας αποπειραθουμε, να στηλιτευσουμε τις διαχρονικες ριζες – απαξιες του εκμεταλλευτικου πολιτισμου, τις μιλιταριστικες, πολεμοχαρεις, ατομικιστικες, σοβινιστικες μισανθρωπες πατριδες, την θρησκεια, την αγαμια, που διαχρονικα χωριζουν τους ανθρωπους, βαζοντας τους να αλληλογδερνονται!
Η καπιταλιστικη εκμεταλλευτικη διαστροφικη δυσωδια δεν εχει αφησει δια τους εχοντας κρισιν, κανενα αλλο ενδιαφερον απο αυτα της ανατροπης – επαναστασης και της ιδεας του θανατου. Και εφ’ οσον η ανατροπη καθισταται αδυνατη απο τους εθισμενους στην καταναλωτικη – τεχνολογικη πρεζα χριστιανοπληκτους πατριωτες, μην απορουν καποιοι για την ελξη που ασκει σε καποιους η ιδεα του θανατου.
Ο εκμεταλλευτικος ανηδονος πολιτισμος πεθαινει τους ανθρωπους καθε μερα.
Ο αυτοχειρας βρισκοντας την δυναμη της αυτοσυγκεντρωσης, της αποκοπης απο αυτη την συνηθεια της δυστυχιας, πραγμα που εμεις δεν εχουμε τα κοτσια ουτε να διανοηθουμε, ΓΛΥΤΩΝΕΙ χιλιαδες θανατους.
Αφού οι λιόχαρες ακτίνες
λεμφατικές εγίναν,
αφού τα χρώματα του χούμου
και των πόντων ξέθωρα, τείνουν να χαθούν,
η απάθεια την αδικία υπερκέρασε,
αργυρώνητος ο γλυκαχός της ηδονής,
ανδρες βιαζουν, αγοραζοντας, πανάκριβα αιδοία αναφρόδιτα.
Κι ο θάνατος ο κορυστής
μονάχος του την πλήξη αντιπαλεύει.
Λ. ΚΑΖΑΣΗς
Αντρέας Πολυκάρπου, «Εις Άδου Κάθοδος» : — Παιδια δεν μεγαλώνουν στη γη αυτη.
Αυτόχειρα όλα τράβηξαν για τις βουνοκορφες του θανάτου —
Ο ποιητης , Πολυκαρπου εκπεμπει, σηματοδοτωντας, σημασιοδοτωντας! Κωδωνοκρουσιες συγκλονιζουν τα ωτα εκεινων που ακουν!
Αντρέας Πολυκάρπου, «Εις Άδου Κάθοδος» : Σε τούτο τον τόπο
γη νησιωτική, με την ακτογραμμή της
να χωρίζει τους ανθρώπους από τα όνειρα.
Παιδιά δεν μεγαλώνουν στη γη αυτή.
Αυτόχειρα όλα τράβηξαν για τις βουνοκορφές του θανάτου
αυτές τις ξασπρισμένες από τον πάγο των ψυχών κορφές
με τις νάρκες της συνείδησης
να κρύβονται σαπισμένες στο υγρό χιόνι.
Σ’ αυτόν τον τόπο
στις πέτρες του φυτρώνουν γιασεμιά
και η θάλασσα, μια απέραντη δακρύων έκταση
με τα βράχια κυρτωμένες των ανθρώπων να είναι ράχες.
Αγκάθια για σκουλαρίκια στολίζουν τους ανθρώπους.
Αρχαιολόγοι ανακάλυψαν στις ανασκαφές
το ανάκλιντρο του Χάροντα.
Σκελετωμένος κι αυτός
κουράστηκε το δικό του να προσμένει τέλος.
Εδω εχουμε ενα αμαλγαμα στοιχειων απο απεφθη ποιητικη στοφα! Τι να πρωτοδιακρινει κανεις μεσα σε αυτο το κεντημα, το ραμμενο αρμοσμενο με τις επιδεξιες βελονιες της αλληγοριας των εικονων, που χρωματιζουν εντονα το συναισθημα! το συναισθημα, που, συνδυαζοντας την συγκινηση με της κριτικης συνειδησης το ραπισμα, χαραζει ανεξιτηλα τον αναγνωστη!
Ολο αυτο το ζωγραφιας αρμοσμα αποληγει σε εναν καλαισθητο ηχητικα ( απαγγελιας ) ρυθμο του συγκερασμου συγκινησης και δυναμης. Ο εσωτερικος κοσμος του ποιητη σταζει! σταζει αληθειας αισθηση, σκεψη , που, γινεται γροθια συγκινησης δηκτικης!
Ο ποιητης προς το τελος σαρκαζει την αλλοτροιωση – απαλλοτριωση των ανθρωπων απο τον εαυτο τους, που, αντι για σκουλαρικια, αγκαθια φορουν στα αυτια τους, ενω με επινοητικη δεξιοτητα που επιδεχεται περισσοτερες της μιας ερμηνειες, ο ποιητης ειρωνευεται τους ανθρωπους που προχωρουν σε ανασκαφες, ψαχνοντας το ματαιο, εχοντας αφησει πισω τους μια γη, οπου με δικη τους ευθυνη δεν μπορουν να μεγαλωσουν τα παιδια, γι’ αυτο αυτοχειρα ολα τραβουν για τις βουνοκορφες του θανατου.
Αγαπητέ κύριε Καζαση, σας ευχαριστώ πολύ για τον τρόπο που προσεγγίσατε και αναλύσατε τους στίχους της ποίησης μου. Είδατε πολλά πίσω από τις λέξεις μου και κάνατε μια άψογη ανάλυση. Το εκτιμώ πολύ. (andrepolycarpou@yahoo.gr)