ΣΤΗΝ ΑΦΗ ΤΩΝ ΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ
(μουσική -ερμηνεία: Γιώργος Ανδρέου)
Είχα στα χέρια ερημιά
Δάκτυλα σκουριασμένα
Λόγια, αισθήματα, φιλιά
Απ΄τον καρπό κομμένα
Κάποτε άκουσα ευχή
«Να μαθητεύεις στην αφή
Των αισθημάτων»
Τώρα κατάλαβα γιατί
Πως είναι ο δρόμος στη ζωή
Δρόμος σωμάτων
Είχα στα χέρια ερημιά
Τα μάτια φυλαγμένα
Ένα τετράστιχο η καρδιά
Σε φύλλα σκορπισμένα
Κάποτε άκουσα ευχή
«Να μαθητεύεις στη γιορτή
Των αισθημάτων»
Τώρα κατάλαβα γιατί
Πως είναι ο χρόνος στη ζωή
Χρόνος σωμάτων
Μη μου μιλάς για ιδανικά
Δίχως στο στόμα τα φιλιά
Σαν καρφωμένα
Τώρα γνωρίζω πια καλά
Πως είναι οι μέρες τελικά
Χάδια σωσμένα
****
ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΑΓΑΠΗΣΑ
(Μουσική: Αλέξανδρος Εμμανουηλίδης – Ερμηνεία: Ελισάβετ Καρατζόλη)
Οι άνθρωποι που αγάπησα σαν κάστρα νικημένα
Φυλλορροούν αισθήματα σε ξένες αγκαλιές
Έχουν τα χείλη τους υγρά, τα χέρια ιδρωμένα
Μα την καρδιά τους πιο στεγνή απ’ όλες τις καρδιές
Οι άνθρωποι που αγάπησα άλλα φιλιά δεν έχουν
Δαγκώνουνε τα στόματα αυτών που αγκαλιάζουν
Ζούνε το χρόνο πιο αργά, τις νύκτες δεν αντέχουν
Στον πρώτο ψίθυρό ξυπνούν, με τη σιωπή τρομάζουν
Οι άνθρωποι που αγάπησα σαν κάστρα νικημένα
Είχαν ποτάμι αστέρευτο στο σώμα τους μπροστά
Μα τη βραδιά που αφήσανε τα μάτια διψασμένα
Σκαρφάλωσε η μοναξιά πατώντας στα νερά
****
ΜΟΥ ΖΗΤΟΥΣΕΣ
(Μουσική- Ερμηνεία: Χρύσα Κωττάκη)
Μου ζητούσες μια θάλασσα
Να δροσίσεις τα χείλη
Και εγώ σου την χάρισα
Σε βρεγμένο μαντήλι
Μου ζητάς τη καρδιά μου
Μα τι να χαρίσω
Έχω χρόνια που ψάχνω
Σε ποιο σώμα να ζήσω
Μου ζητούσες δυο αινίγματα
Για να λύσεις τον κόσμο
Και εγώ σου τα έδωσα
Σε κλαράκια με δυόσμο
Μου ζητάς τη ζωή μου
Μα τι να σου δώσω
Έχω χρόνια που ψάχνω
Ποιο θεό να προδώσω
****
ΤΑ ΔΥΟ ΑΣΤΕΡΙΑ
(Μουσική: Σπύρος Αραβανής, Εισαγωγή: Πάνος Μπούσαλης- Ερμηνεία: Πάνος Μπούσαλης)
Σ’ ένα παγκάκι τούς είδα ζωσμένους
Με κάθε λογής αθώα φιλιά
Άλλοτε θα γκρεμιζόταν το σύμπαν
Τώρα μιλάνε κρυφά
Στάθηκα δίπλα δήθεν τυχαία
Κορδόνια λυτά στο παπούτσι ευτυχώς
Άκουσα να ψιθυρίζουν με πείσμα
«Θα βρούμε τον δρόμο αλλιώς»
Τα βλέπεις εκείνα τα δύο αστέρια
Που μοιάζουν σαν αγκαλιά
Απέχουν έτη φωτός μεταξύ τους
Μα φαίνονται τόσο κοντά
Τα μάτια τους είχαν βγει απ’ τις κόγχες
Τα πόδια είχαν ριζώσει στη γη
Καρδιές που ξεσκίζαν με πάθος τα ρούχα
Με πόθο λυσιμελή
Ξεφύτρωναν χέρια σαν άγρια χόρτα
Κι ανάσες λερναίες χιμούσαν παντού
Κρατούσαν ακόμα τις μάσκες στο στόμα
Ζωή όμως ήταν αλλού
***
ΤΑΧΥΦΑΓΕΙΟΝ «Η ΕΛΛΑΣ»
(μουσική: Σταύρος Καλλέργης – Ερμηνεία: Ρίτα Αντωνοπούλου)
Ταχυφαγείον «η Ελλάς», ψάχνεις για πελατεία
Τώρα τη μοίρα βλαστημάς και βγαίνεις στην πλατεία
Έχεις τα ψέματα ορούς και τις πληγές σου κλείνεις
Χωνεύεις απολογισμούς και την αλήθεια φτύνεις
Με διαβατήρια πλαστά προικίζεις δολοφόνους
Τα αγέννητά σου τα παιδιά, τα μεγαλώνεις κλώνους
Έχεις τα μάρμαρα λευκά, τα δόντια λεκιασμένα
Τηλεπαράθυρα ανοικτά, τα σπίτια κλειδωμένα
Στα πεζοδρόμια γυρνάς, τα αίματα σκουπίζεις
Το γρηγορόσημο κρατάς και το πτυχίο σκίζεις
Έχεις τους πιο όμορφους λωτούς, την πιο μεγάλη μπόχα
Καλοθρεμμένους ποντικούς και για σημαία, τσόχα
Έτσι δεν ξέρεις πού πατάς κι ανάστροφα πηγαίνεις
Την ιστορία ξεπουλάς και τη γραβάτα δένεις
Έχεις το νόστο θυμιατό κι όλο μας ξελογιάζεις
Και το δικό μας όνειρο συνέχεια χορταριάζεις
***
ΜΟΝΟΛΟΓΟΣ- Στον Μάνο Ελευθερίου
(Μουσική- Ερμηνεία: Απόστολος Ρίζος)
Στα μάτια σου έτρεχε νερό της λησμονιάς
Και στην καρδιά το αίμα ανέβλυζε ηττημένο
Όλα όσα αγάπησες σαν φύλλο μιας μυρτιάς
Που άνθισε μέσα σε δωμάτιο κλεισμένο
Όλα όσα αγάπησες σαν δάκρυ Παναγιάς
Σε ένα εικόνισμα παλιό και σκονισμένο.
Οι πέτρες που έριξες χαθήκαν σαν πουλιά
Και σε αφήσανε για πάντα σαστισμένο
Όλη η ζωή σου η αυλή μιας αγκαλιάς
Κι ένα παράθυρο στο φόβο ανοιγμένο
Όλη η ζωή σου ήταν κύκλος μιας θηλιάς
Που σε συγκράτησε για πάντοτε δεμένο.
Έτσι τα χώματά σου βάπτισες ξενιτιά
Και το μυαλό σου θέατρο στοιχειωμένο
Όλα όσα έπαιξες στου Άμλετ τη σκιά
Ένας μονόλογος λειψός και ματωμένος
Όλα όσα κέρδισες μια μαύρη λαγκαδιά
Κι ένα παράσημο στο βλέμμα κεντημένο.
*****
ΟΥΤΟΠΙΑ
(Στίχοι-Μουσική: Πάνος Κατσιμίχας & Σπύρος Αραβανής)
Ξέρεις ν’ αντέχεις σαν αβύθιστο πλοίο
Ουτοπία σε λένε, γυρνάς μες στο κρύο
Το κρύο της Ιστορίας σου παγώνει τα χνώτα
Ουτοπία, δεν αλλάζεις τη ρότα.
Στις άρρωστες πρωτεύουσες το αύριο ουρλιάζεις
Με βλέμμα σκοτεινό μετράς το σήμερα
Αμίλητη κοπέλα αγριεύεις και αλλάζεις
Θηρίο μυθικό γίνεσαι, γίνεσαι Χίμαιρα.
Το τέρας στις οθόνες, στα μάτια κοιτάζεις
Αμίλητη κοπέλα, σκιά φασματική
Βαθιά από το μέλλον, το μέλλον ετοιμάζεις
Θα αλλάζουν πάντα όλα, γιατί το θέλεις εσύ.
Βουτάω μες στο χρόνο, γυρνάω στο βράδυ εκείνο
Η Ρόζα πεθαίνει στο Βερολίνο
Στα ματωμένα χείλη της διαβάζω το χρησμό
«Ήμουν, είμαι, θα ξαναγίνω»*.
