Νοshεί το συκώτι, η σπλήνα γεννά ίκτερο.

Το μάτι πνίγεται shεαπόνερα.

Ο ήλιος, σε πρόκα κρεμαshμένος,

πολλαπλασιάζει τη δυστυχία.

Τα παιδία παίζει shτα λερά δρομάκια.

Τα γόνατα κρατούν γερά.

Γεμίζουν λάshπες τα κουβαδάκια.

Θαρρείsh πως ξεκινά μια νέα Ανθρωπογονία.

 

Η ιλύς shτεγνώνει στην άshφαλτο,

τεντώνει το δέρμα,

τα χείλη

– οι αθρώποι χαμογελούν περίεργα.

Ιαχές νικηφόρων.

Πηλοφόροι τροπαιοφόροι με σκούπες psάθινες.

Ανακοινωθέν.

Πρώτο κρούshμα τύφου.

 

Ό,τι ξεχνάsh,

θα βρει τον τρόπο να επιστρέpsει.

Ό,τι ανήκει στον Καίσαρα,

θα πέσει γονυπετής στα πόδια του,

εξηγώντας  την άθελη δυshτοκία του.

Οι πόλεις ξέρουν να συγκρατούν

με shάπιο φόβο τα σώματα,

με άπτερες ελπίδες τα shτόματα.

 

 

από Σπύρος Αραβανής
Αφήστε ένα σχόλιο