Έγινα ποιητής για να πεθαίνω όταν το θέλω εγώ και όχι όταν το θέλουν οι άλλοι. Λατρεύω τον δυόσμο, τις φράουλες και την πατατοσαλάτα. Δεν πατάω το κουμπί στα φανάρια. Όταν βρέχει βγάζω ένα πιάτο στο παράθυρο. Κάποτε έπαθα δηλητηρίαση από φιλί κι από τότε φιλάω με το βλέμμα. Έχω αδυναμία στα κορίτσια που έχουν συμμετρικά δάκτυλα και ασύμμετρο χαμόγελο. Αν κατοικούσα μέσα σε ρολόι θα ήμουν ο λεπτολεπτοδείκτης. Αυτός που δείχνει τη στιγμή. Είμαι πάντα στην ώρα μου. Ωραίος δηλαδή. Κι αν κάποιες φορές βρείτε ωμή τη γραφή μου, είναι για δύο λόγους. Για να τη μαγειρέψει ο αναγνώστης ή, αν είναι κανίβαλος, να τη φάει.
[ απόσπασμα από την ταυτοποίηση ]
**********
Δεν είναι κουκούτσια
αυτά που βρίσκετε
μέσα στα μανταρίνια.
Ψυχές είναι, που έχασαν
τον δρόμο τους.
[ στον Κάμπο της Χίου ]
**********
Προσοχή στο κενό
Χάσαμε
το χαμόγελό μας.
Την αξιοπρέπεια,
το κουράγιο,
τα όνειρα,
την ανθρωπιά.
Εντέλει
τον εαυτό μας.
Και η κοπέλα
από τα ηχεία
ήταν ξεκάθαρη.
«Παρακαλείσθε
να προσέχετε
τα προσωπικά σας
αντικείμενα!».
**********
Τα μαλλιά σου
μπούκλες, σαν να
έχουν καθίσει
στο κεφάλι σου
όλα τα ωμέγα
του κόσμου!
[ από το οπισθόφυλλο ]
**********
Μελαχρινό άγαλμα
Πατέρας δεν έχω γίνει. Σάλιο παιδιού δεν μύρισα, ούτε λερώθηκα από κάποια θεσπέσια γεύση παγωτού. Στήθος έχω μα δίχως γάλα, κι έτσι δεν τάισα πεινασμένα ούλα. Δεν αξιώθηκα να δω πελαργό να κουβαλάει μωρό. Δεν έχω ταξιδέψει μέσα σε πηγάδι, ούτε μέσα σε άνθρωπο. Έχω κοιτάξει συνεχόμενα δίχως διακοπή την Παναγία στα μάτια για ένα 24ωρο, αλλά δεν ήμουν τυχερός να τη δω να δακρύζει. Ένας δεν ήμουν από τους δώδεκα μαθητές του Χριστού. Σταθερή δουλειά δεν πρόκοψα να έχω. Από τις εκατόν πενήντα οκτώ στροφές του Εθνικού μας Ύμνου, γνωρίζω μόνο τις δύο. Δεν έχω δει φαντασμαγορικές εικόνες και κτίρια πελώρια ως τον ουρανό. Ούτε σε δάση απέραντα έχω περπατήσει κι έτσι δεν γνώρισα ούτε την Αλίκη, ούτε το σουσαμόπαιδο, ούτε τον Μόγλη με τους λύκους του. Φυλή δεν γνώρισα άλλη εκτός της δικής μου. Σε κορφή βουνού δεν έφτασα και αυγά αετών δεν είδα. Σε άσπρο άλογο δεν ανέβηκα. Μεταξωτά υφάσματα δεν χάιδεψα, ούτε και σκύλους σπάνιας ράτσας. Δεν διάβασα βιβλία ούτε τσελεμεντέδες, εκείνες των μαμάδων μας. Με ναυτικούς, ψαράδες και κυνηγούς δεν έκανα ποτέ παρέα, κι έτσι καμία εντυπωσιακή ιστορία δεν γνωρίζω για να αφηγηθώ. Έχουν όμως σφάξει άγαλμα μπροστά μου.
**********************
Ο ποιητής – φωτογράφος Βαγγέλης Ευαγγελίου, γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα (Ελληνορώσων). Ασχολείται επαγγελματικά με το ραδιόφωνο από το 1966. Σπούδασε θέατρο στην Ανώτερη Σχολή Δραματικής Τέχνης ” Ιάκωβος Καμπανέλλης”. Φωτογραφίες του και γραπτά, έχουν δημοσιευτεί σε έντυπα μέσα αλλά και ιστότοπους. Από τον Φεβρουάριο του 2022 ζει στη Χίο λόγω ενός φωτογραφικού πρότζεκτ με μεθόδους εθνογραφίας (Chiography). Τον Ιανουάριο του 2023 κυκλοφόρησε από την Κάπα εκδοτική η ικανοποιητική συλλογή “μετά το ωμέγα”.
