ΕΛΑΦΡΟΠΕΤΡΑ
Γεννήθηκα ελαφρόπετρα, το δέρμα να λειαίνω
Αγιογδύτης των ψυχών και σώμα διψασμένο.
Ο Γιαγκούλας μού χάρισε πλυμένη την Παρδάλα
Και ο Πανουριάς με έταξε στην Παναγιά Κανάλα.
Ο γέρο Λύγκος μού φέρε σκισμένη αμνηστία
Κι ο μοναχός το στρώμα του, θαμμένη αμαρτία.
Με τη σιωπή μου τρύπωσα στα πιο τρανά λαρύγγια
Τους έστριψα απ’ το λαιμό, κτύπησα στα μηνίγγια.
Όσοι με καταράστηκαν, στον ύπνο είδαν ψάρια
Κι αυτοί που με αγάπησαν, τους κέρδισαν στα ζάρια
Έμεινα άθραυστο γυαλί τη «Νύχτα των Κρυστάλλων»
Ένα λουλούδι άκοπο στο στον κήπο των Σινιάλων.
Ξενοπατώντας έστρωσα το χώμα με άδεια χνάρια
Γέμισα με αινίγματα του χρόνου τα λιθάρια
Πήρα μια τούφα απ’ τα μαλλιά της Σίβυλλας του Ρήνου
Και έδεσα ολόσφιχτα τη γλώσσα μανδαρίνου.
*****
ΕΥΤΥΧΙΑ
Είμαι εγώ η ευτυχία μα την κυνηγώ
Σαν μικρή δροσοσταλίδα σε καιρό ζεστό
Είμαι εγώ η ευτυχία μα δεν την κρατώ
Σαν δεντράκι την ανθίζω και φυλλοροώ
Έρχομαι απ’ τ’ όνομά μου και εκεί πηγαίνω
Και ας το σώμα που φοράω το φωνάζουν «Ξένο»
Είμαι εγώ η ευτυχία κι όλο λαχταρώ
Άλλο να μην μ’ ερμηνεύω, να μην εξηγώ
Είμαι εγώ η ευτυχία κι ένα επιθυμώ
Αν ποτέ θα ημερέψω, να μη μαραθώ
Έρχομαι απ’ τ’ όνομά μου και εκεί πηγαίνω
Και ας το σώμα που φοράω το φωνάζουν «Ξένο»
*****
ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΚΑΠΟΙΑΣ ΚΑΙΝΟΥΡΙΑΣ ΟΜΟΡΦΙΑΣ
Το θαύμα κάποιας καινούριας ομορφιάς
Με γαργαλάει σαν κρασί στον ουρανίσκο
Είναι ο χρόνος που όλο χάνω για να βρίσκω
Και μια βρυσούλα στο μέρος της καρδιάς
Είναι σκυλί που σουλατσάρει σ’ ένα δρόμο
Και το κοιτάζω με ένα βλέμμα όλο φθόνο.
Το θαύμα κάποιας καινούριας ομορφιάς
Με κυνηγάει άλογο αφηνιασμένο
Είναι δυο χείλη σε ποτήρι αφρισμένο
Και μία τρύπα στη θέση της καρδιάς
Είναι μαχαίρι σε πληγή που όλο γυρίζει
Και μια ψευδαίσθηση που με περιστοιχίζει.
Το θαύμα κάποιας καινούριας ομορφιάς
Με λαχταράει σαν κορμί ερωτευμένο
Είναι το σπίτι που όλο ψάχνω για να μένω
Και μια απόχη στα βάθη της καρδιάς
Είναι το φίδι που στον κόρφο μου αναθρέφω
Και του χαρίζω απλόχερα ό,τι δεν έχω.
****
ΔΕΝ ΘΑ ΜΟΥ ΠΕΙΣ
Δεν θα μου πεις το μυστικό με χείλη πληρωμένα
Εγώ τα όνειρα μετρώ σαν στάλες από χιόνι
Δεν θα μου πεις το πώς να ζω με μάτια τρομαγμένα
Όλα τα «όχι» μου φορώ, φουσκώνω σαν παγώνι
Σαν κέρματα τα λόγια σου μισθώνουνε ανθρώπους
Κι οι συμβουλές σου τοξικές μολύνουν τη σιωπή
Μα εμένα δεν με αγγίζουνε γνωρίζω άλλους τρόπους
Να τραγουδώ τον έρωτα, να βγαίνω στη βροχή
Δεν θα μου πεις ποιον ν’ αγαπώ με χέρια ιδρωμένα
Εγώ τον έρωτα πενθώ με όλες τις τιμές του
Δεν θα μου πεις πώς να μιλώ με γόνατα φθαρμένα
Τα σύνορά μου κυνηγώ που τρέχουν οι γραμμές τους
****
ΟΣΑ ΘΕΛΗΣΑ
Πήρε χρόνια μέχρι να καταλάβω
Πως όσα θέλησα με είχανε σκλάβο
Τα είχα κρυμμένα μες το μυαλό μου
Σαράκι μού βγήκαν και φονικό μου
Το φως που τα τάιζα, το κάνανε μίσος
Που δεν τα τελείωσα και έμεινα “ίσως”
Μα πόσο τ’ αγάπησα κι ας μην άπλωσα χέρι
Μπορεί και να τα ‘ζησα. Ποιος ξέρει;
Να δεις πως τα κοίταζα απ’ την βιτρίνα
Κι αυτά μου γελούσαν μα ξέραν το ποίημα
Πως ο, τι δεν πάρεις με θράσος και θάρρος
Θα ‘ρθει να στα πάρει αμέσως ο άλλος
Κι εγώ που να το’ ξέρα που ζούσα μ’ αγάπη
Που ο, τι με άγγιζε μου έβγαζε δάκρυ
Μα πόσο τα πόνεσα κι ας μην άπλωσα χέρι
Μπορεί και να τα’ ζησα. Ποιος ξέρει;
Τώρα που γεράσαμε κι οι δυο σε ξένο σώμα
Θαρρώ πως τ’ αγάπησα πιο πολύ ακόμα
Ακόμα κι αν τα έζησα πίσω απ’ την βιτρίνα
Θαρρώ πως ήξερα πρώτος εγώ το ποίημα.
