ΤΡΙΑ ΠΕΝΤΑΣΤΙΧΑ
(Ι)
Ματαιοπονείς
Δεν θ’ αναστήσεις
Χλωρά τοπία
Κήπους ιδανικούς
Κρυψώνες εφηβείας.
(ΙΙ)
Νεόφυτα κορίτσια
Ανθίζουνε ματαίως
Απρόσιτα σε κήπους κρεμαστούς
Ανέγγιχτα από βλέμματα
Παρθένα από θαυμασμό.
(ΙΙΙ)
Ναυαγός
Πιάνεσαι απ’ τα μαγειρικά σου σκεύη
Κωπηλατείς
Ακίνητη
Μπροστά στα ίδια ενδεχόμενα.
*
DREI FÜNFZEILER
(I)
Vergeblich bemühst du dich
Grüne Landschaften
Ideale Gärten
Pubertätsverstecke
Wiederzubeleben.
(II)
Neu gepflanzte Mädchen
Blühen erfolgslos
Unzugänglich in hängenden Gärten
Unangetastet von Blicken
Unschuldig aus Bewunderung.
(III)
Schiffbrüchig
Haltest du dich fest von deinem Kochgeschirr
Ruderst
Stillstehend
Vor denselben Eventualitäten.
******************************************************
ΤΟ ΜΑΝΤΟΛΙΝΟ
στον Vangel Boudourof
Χτύπησε την πόρτα διστακτικά, ήταν νωρίς το πρωί.
Κρατούσε ένα παλιό μαντολίνο. Του είπα να περάσει μέσα να μην κρυώνει, του πρόσφερα καφέ, δίχως ζάχαρη, όπως θυμόμουν ότι τον έπινε.
Τότε πρόσεξα πως το μαντολίνο δεν είχε χορδές. Τον κοίταξα κι αμέσως είπε:
Εκεί που ήμουνα η υγρασία από τα χνώτα των ανθρώπων ξεκουρδίζει τα όργανα. Στο τέλος οι χορδές σπάνε.
Αποφάσισα να γυρίσω, να βεβαιωθώ πως το σπίτι μας είναι όπως το άφησα φεύγοντας, για να βρω τη μελωδία που θα μας οδηγήσει.
Θα ‘θελα εκείνο το βάζο με το γλυκό κυδώνι, με τα καρύδια και το μυρωδικό φυλλαράκι, που πάντα με οδηγούσε στην πίσω αυλή με τη σβησμένη, χρόνια τώρα, φωτιά, όπου η μάνα ανελλιπώς μαγείρευε ή έκανε γλυκά.
Τώρα, όμως, πρέπει να φύγω. Με περιμένουν ψηλά στο ξέφωτο. Εκεί θα τραγουδήσουμε χωρίς το μαντολίνο. Τον τόνο θα μας δίνουν τα πουλιά, το ίσο θα κρατάνε τα νερά και τ’ αεράκι στα φυλλώματα. Εκεί θ’ αναληφθούμε μέσα στην πρωινή δροσιά, στο πορφυρό οριζόντιο φως του ήλιου. Στα χόρτα θ’ απομείνουν οι στιγμές που δεν ζήσαμε και το μαντολίνο χωρίς τις χορδές.
*
DIE MANDOLINE
dem Vangel Boudourof
Er klopfte an der Tür unschlüssig, es war frühmorgens.
In der Hand eine alte Mandoline. Ich lud ihn herein, dass es ihm nicht kalt ist, bot ihm Kaffee an, ohne Zucker, so erinnerte ich mich, trank er ihn.
Dann achtete ich, dass die Mandoline keine Saiten hatte. Ich schaute ihn an und sofort meinte er:
Dort wo ich gewesen war, verstimmt die Feuchtigkeit vom Atemhauch der Menschen die Instrumente. Am Ende reißen die Saiten.
Ich entschied mich zurückzukehren, um zu bestätigen, dass unser Haus so ist, wie ich es hinterließ, um die Melodie zu finden, die uns führen wird.
Ich wünsche mir das Glas mit dem Quittegelee, den Walnüssen und dem duftenden Gewürzblatt, welches uns zum Hinterhof mit dem schon jahrelang gelöschten Feuer führte, dort wo Mutter ununterbrochen kochte oder Gelees zubereitete.
Jetzt aber, muss ich gehen. Man wartet auf mich oben an der Lichtung.
Dort singen wir ohne die Mandoline. Den Ton werden uns die Vögel angeben, das Melisma singen das Wasser und die frische Brise in der Belaubung. Dort werden wir während der Morgenfrische in den Himmel auffahren, in das purpurrote horizontale Sonnenlicht. Im Gras werden die versäumten Momente verharren, so wie auch die Mandoline ohne Saiten.
***************************************
ΤΟ ΠΕΠΛΟ
Νύχτες ολόκληρες τα μάτια να μην κλείνουν
ο χρόνος να ραγίζει τον καθρέφτη
νερά στα σώματα να τρέχουν
υποσχέσεις να κυλούν στους αρμούς
να σβήνουν οι αγκαλιές στις φωτογραφίες
οι προσδοκίες στον ήλιο να χλομιάζουν
κι εσύ στο κουκούλι
να πλέκεις με χρυσή κλωστή
το πέπλο που θα σκεπάσει τις ρωγμές.
*
DER SCHLEIER
Nächte lang schließen die Augen nicht
die Zeit zerbricht den Spiegel
Wasser fließt an den Körpern hinunter
Versprechungen fließen in die Fugen
löschen die Umarmungen auf den Fotografien
die Erwartungen erblassen beim Sonnenlicht
und du im Seidenkokon
hakelst mit goldenem Faden
den Schleier, der die Risse bedecken wird.
***********************************************************************
O Θοδωρής Σαρηγκιόλης ( Έδεσσα, 1956). Εργάζεται στην Τοπική Αυτοδιοίκηση. Έχει εκδώσει τρία βιβλία ποίησης: ‘’Ο Άγιος Σκοπευτής’’ (1984), ‘’Το τέλος των ονομάτων’’, Παρασκήνιο 1993, ‘’Το δέρμα του χρόνου’’, Γαβριηλίδης 2012. Κείμενα και ποιήματά του έχουν δημοσιευθεί σε έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά. Έχει συν-επιμεληθεί το cd ‘’Τραγούδια δίχως λόγια – Τα χάλκινα στην Έδεσσα και την Αλμωπία’’ (1997), Μάρκου Μέσκου ‘’Εν Βοδενοίς’’ (2016), ‘’Με τα μάτια των ξένων – Περιηγητές την Έδεσσα και την Πέλλα’’ (2019), Καίτης Τζώγα-Βέττα ‘’Παραμύθια από την Έδεσσα και την περιοχή της’’ (2021). Συνδιαχειρίζεται το blog: selidestexnis.blogspot.com (fb: Τέχνης Σελίδες).
