Τα απογεύματα σκοτώνω τον πατέρα
Τα απογεύματα σκοτώνω
τον πατέρα
τα βράδια τον κρατώ στην σκέψη
τον κουβαλώ μέσα μου
τραυματισμένο
σαν Οδυσσέα ύπουλο
και κύκλωπα παράλυτο
είμαι ο οργισμένος γιος
η κόρη με την ανοιχτή καρδιά
πόσο ο θάνατος κοστίζει
*
Τα πρωινά
Τα πρωινά ξυπνάω τον πατέρα
τα μεσημέρια τον κρατώ δεμένο στο κρεβάτι,
στην πλάτη τον κουβαλώ
ταριχευμένο
τα βράδια τον αφήνω
ξέσκεπο στο δρόμο
για να μπορώ ακόμη να προσεύχομαι
*
Περιμένοντας τον πατέρα
σαν τον Τηλέμαχο κι εγώ
αγωνιώ για την επιστροφή του
μα ο πατέρας μου
ήταν πάντα εδώ
αφού την Τροία
την κουβαλούσε μέσα του
Felicitation grande poesie
Αφού συμφωνήσω με τον, κύριο Σαρρή, θα ήθελα, να αναφέρω, ότι οι πατέρες ήταν και είναι επιζήμιοι ( φέροντας πάντα μέσα τους την Τροία, Οδυσσείς ύπουλοι, δολοπλόκοι, τον Παλαμήδη ενοχοποιώντας ) ως τιθασευτές – επιλοχίες των παραδεδεγμένων ( που σύμφωνα με τον, Καβάφη, στο ποίημα, – Δυνάμωσις,
Όποιος το πνεύμα του ποθεί να δυναμώσει
να βγει απ’ το σέβας κι από την υποταγή.
Από τους νόμους μερικούς θα τους φυλάξει,
αλλά το περισσότερο θα παραβαίνει
και νόμους κ’ έθιμα κι απ’ την παραδεγμένη
και την ανεπαρκούσα ευθύτητα θα βγει.
Από τες ηδονές πολλά θα διδαχθεί.
Την καταστρεπτική δεν θα φοβάται πράξι·
το σπίτι το μισό πρέπει να γκρεμισθεί.
Έτσι θ’ αναπτυχθεί ενάρετα στην γνώσι. )
και όχι αρωγοί, ανιχνευτές, μαιευτήρες, εμψυχωτές προσωπικοτήτων – οντοτήτων ( που ενυπάρχουν ως εντελέχεια ( τελεολογικά ) στους ανθρώπους , όταν γεννιούνται ), ως όφειλαν να είναι.
Γι’ αυτό, ο Σωκράτης και , ο Πλάτων, στην, – Πολιτεία – , καταργούν τον πατέρα – δυνάστη, μαζί με την υπάρχουσα διαχρονική μορφή της ατομικιστικής – αντικοινωνικής – αυταρχικής οικογένειας, διευρύνοντας την οικογένεια! Και άσε , τον Αριστοτέλη, στα – Πολιτικά -, να διαφωνεί με την κοινοκτημοσύνη των γυναικών, των ανδρών, των παιδιών, των υλικών αγαθών.
Οι άνθρωποι σήμερα, περισσότερο από ποτέ, έχουν ανάγκη από δασκάλους – μέντορες – μυσταγωγούς που θα τους εμπνεύσουν και θα τους μυήσουν ως συνδαιτυμόνες, συμπότες, σε μία πορεία άλλη!!!
Σας ευχαριστώ για την χειρολαβή που μου δώσατε, ακουμπώντας την καρδιά μου.
Παρακαλώ, όπως αποσύρετε το πρώτο σχόλιό μου.