Αποχαιρετάμε τον αγαπημένο μας Γιάννη Γκούμα, σήμερα στις 17.00, στο Κοιμητήριο Χαλανδρίου.
Ποίημα
Μοναξιά είναι η διατροφή μου εδώ και χρόνια.
Οι στενοχώριες στοίβα, η μια πάνω στην άλλη,
σαν κουτί με σπίρτα. Μα με τον χρόνο
η ποίηση έκανε έναρθρη την δολοπλόκο
διαδικασία της μοναξιάς. Η ποίηση δεν είναι
παίξε-γέλασε. Εκπληρώνω το μυαλό με ένστικτα.
Η κάθε σκέψη με κάνει να νιώσω, αν και κάπως
περίεργα, ότι συνεχίζω ως σώμα
σε ένα αιθέριο κόσμο. Με μουσική
(σήμερα Βιβάλντι) βάζω στην άκρη την σιωπή.
που κατάντησε το σπίτι μου Σαχάρα.
Η διάνοια εναρμονίζεται με την απομόνωση
που ζω. Το να θέλεις να βρεις κάτι πιο σίγουρο
σημαίνει ότι πιστεύεις στην μεταθανάτιο ζωή.
*
Εφέτος
Τα όνειρα είναι προνόμια άνευ σημασίας,
η αθλιότητα της ζωής έχοντας καταπιεί
όποια καλοσύνη. Είμαι ένα ζωντανό μοντέλο μοναξιάς.
Σκιαγραφημένα σε συννεφιασμένο φόντο Απριλιάτικου ουρανού,
ένα σμήνος πουλιών μοιάζει με στοιχεία στίξης.
Κάτω στον κήπο τα δύο ματάκια μιας αδέσποτης γάτας
κοιτάζουν προς τα πάνω προσπαθώντας να μου ρίξουν
μια ματιά και να απηχούν τη λάμψη της επιθυμίας τους.
Εφέτος, το Πάσχα, την Κυριακή, 16 Απριλίου, θα γιορταστεί
μαζικά (σεκταριστικά) από τους Ορθοδόξους,
Καθολικούς και Προτεστάντες. Δεν ξέρω πώς πρέπει
να εκπληρώσω τη γυμνή μου ύπαρξη. Πέρσι κοίταξα
αλλού. έχοντας αφεθεί να είμαι ο εαυτός μου.
Και η απόλυτη σιωπή δεν είναι και τόσο σουρεαλιστική
ώστε να μην με καταλαβαίνει. Δεν έχω παρά
μια φωνή, αλλά ως ποιητής πρέπει να ψάξω
τις λέξεις να την ντύνω, λέξεις που όλοι
να παίρνουν το κολάι.
*
Πρωταπριλιά
Ο Τ.Σ. Έλιοτ έδωσε υπεροχή στον Απρίλη.
Οποιαδήποτε αμφιβολία δεν έχει νόημα.
Παραβλέπω τις λέξεις «πιο σκληρός»
και ρίχνω μια θολή ματιά (το κολλύριο
που μόλις έβαλλα φταίει γι ‘αυτό) στα σπίτια,
ζιγκ-ζάγκ σιλουέτες σε φόντο τον ολοκάθαρο ουρανό.
Ο άνεμος φέρεται πιο ήπια στα δέντρα τώρα
από ό,τι όλη μέρα χθες.
Το κανίς της Άννας,
που έφερε πίσω μαζί της από το Λονδίνο,
αναρωτιέμαι αν γαβγίζει στα αγγλικά ….
Το φως πάνω από του ψιλικατζίδικου την πόρτα στη γωνία —
η ιδιοκτήτρια, η κα. Γιαννούλα, δεν είναι πια μαζί μας —
μοιάζει με καντήλα.
Βλέπω πώς η δρασκελιά της εγγονής της
έχει επιμηκυνθεί αυτά τα δύο χρόνια,
πώς η μητέρα της πλανά τη ζωή με ένα χαμόγελο.
Το μπροστινό μπαλκόνι είναι το ιδανικό διέξοδο
για τα περικλειόμενα αισθήματά μου. Απαλύνω
την λύπη μου σε όποιον τυχαίνει να περάσει
Για παράδειγμα, να βλέπω αυτό το γατάκι
να κάθεται σαν την Σφίγγα
κάτω από την καστανιά, είναι δώρο εξ ουρανού.
Μπορώ να γεμίσω το σπίτι με άρωμα καλής θέλησης.
Έρμαιο σε ένα δικό μου κόσμο, ό,τι αόρατο, ασυγκίνητο,
αγνοούμενο, είναι ομοιόμορφη αθλιότητα.
