`
Μνήμη
το θησαύρισμα των κλώνων.
Το οστρακόδερμο βουητό
στο απομεσήμερο της μόνωσης.
Η εντοίχιση στο δωμάτιο
του αδαπάνητου παρόντος.
Μορφές παγιδευμένες στη νιότη τους
στους θριάμβους τους
στις μάσκες της αρρώστιας
στα εγκαύματα της θλίψης.
Πρόσωπα που διέφυγαν
εγκατέλειψαν
αποσύρθηκαν
εκδιώχτηκαν
από το σώμα της αφής
της όσφρησης
της εξαντλητικής ματιάς σου.
Δραπέτες ευερέθιστων αισθήσεων.
Κάπου αλλού
το κορμί τους
γερνά
ερωτεύεται
πονά
πεθαίνει
σ’; άλλων αφηγήσεις.
Σ’ άλλων κορμιών τη συμπαράταξη.
Αλλιώς θα φαντάζει τώρα
το σουλούπι τους.
Κάποια τα κολακεύει,
κάποια όχι.
Εσύ κρατάς αντίγραφα.
Μνήμη.
Μονταρισμένο φιλμ
από τεμάχια εικόνων
διαλόγων, ικεσιών
θυμωμένων μορφασμών,
νωπών αγγιγμάτων.
Ατέρμονη επανάληψη
στρεβλών κι ορθογώνιων
λήψεων.
Μηρυκασμός αντιλάλων.
Φωνές σ’ ένα ορισμένο σήμερα
τις δαμάζει
ο χρόνος
μακριά
σ’ άλλων πορτρέτων συναντήσεις.
Μνήμη.
Παιχνίδι αναχρωματισμένων στιγμών
με τσαλακωμένες αντηχήσεις.
Κάθε τόσο αποκατάσταση
μαγνητοφωνήσεων.
Ψηφιοποίηση
ψηφίο το ψηφίο.
Προσαρμογή φωτός
σε μόδα αναβάθμισης
σκιαγραφήσεων.
Πρόσωπα διαφεύγοντα
την αποθησαύρισή τους.
Σκόρπια ίχνη
η ζωή τους.
Ένα τυχαίο συναπάντημα
μια ξαφνική αναλαμπή απόηχου
στο σκοτάδι.
Μια ναυαγισμένη πόζα στο βαθύ πέλαγος
του ιστού της αράχνης.
Μορφές που βρήκαν άλλα
κοχύλια ν’ αποθέσουν
το τραγούδι τους.
Αν βρήκαν.
Αν ακουστεί ξανά
η ιστορία τους.
Αν υπάρχει δικαιοσύνη
στους θορύβους
του απομεσήμερου.
