Αλέξης Αντωνόπουλος, Έξι ποιήματα

Μέλμοθ

Έχω έναν δαίμονα δίπλα μου
και μου λέει πράγματα φριχτά κι απόψε

αλλά δεν τολμώ να τον διώξω.
Μια φορά έκανε ότι είχε φύγει και -Χριστέ μου- η ησυχία.

Απόσταση

Την ξέθαβε κάθε βράδυ
τη ρωτούσε τι βλέπει.

Γενναιόδωρη

Scene I:
theirscene

Φιλάει την τρομερή ουλή στο σώμα του.
Ακόμα κι όταν εκείνος αρχίζει να κλαίει σιωπηλά
εκείνη συνεχίζει. Φιλάει την ουλή που εκείνος
ντρέπεται να δείξει.

Scene II:
hisscene

Όταν τα δάκρυα στεγνώσουν μαζί με τα υπόλοιπα υγρά
κοιτάζει αλλού• δεν ξέρω πού
πάντως σίγουρα όχι στα μάτια της.

Οδηγεί πίσω – η οικογένεια τον περιμένει κάθε βράδυ.
Κάθε βράδυ. Το πορτοφόλι είναι λίγο πιο ελαφρύ απόψε.

Scene III:
herscene

Και το Έργο της δεν θα ανθολογηθεί σε κανένα βιβλίο.
Τα δάκρυα στο μαξιλάρι έχουν στεγνώσει•
δεν θα μπορέσει να τα δείξει σε κανέναν.

Τα ξημερώματα
θα διαβάσει ξανά τους ποιητές
με την ελπίδα να έχουν εφεύρει μια νέα λέξη για την Τέχνη της.

Μια λέξη όμορφη.

Προλαβαίνεις

Να προλαβαίνεις.
Ούτε ένα να μη σου ξεφεύγει.

Δεν υπάρχουν σωστές λέξεις
γιατί οι λέξεις δεν είναι σωστές.

26 χρόνια (και κάτι)
μου πήρε να το μάθω.

Βιβλία με τεράστιες γραμματοσειρές
παρουσιαστές με γαλάζια ρούχα
δόντια βαμμένα

μιλάνε για σωστές λέξεις
αφού από τις λέξεις ζούνε.

Άσε τις λέξεις, δεν υπάρχει χρόνος.
Τόσα πολλά σού ξέφυγαν
ενώ της έγραφες πορτρέτα.

26 χρόνια (και κάτι)
αλλά επιτέλους ξέρω.

Να φιλάς κάθε της δάκρυ.
Ούτε ένα να μη σου ξεφεύγει.

{laugh track}

Φαντάσου το μαρτύριο του πρώτου ανθρώπου
που είδε κάποιον να πεθαίνει•
δίχως κανείς να του έχει πει
δίχως κανείς να του εξηγήσει.

Για πόσες μέρες άραγε
προσπαθούσε να τον ξυπνήσει;

Κι αν είναι αστείο, είναι ένα σκληρό αστείο:
Η εικόνα του θανάτου να μοιάζει τόσο
με τον ύπνο.

Αν

Και δίνει φιλιά στο μάγουλο της, φιλιά που πλησιάζουν
αλλά ποτέ δεν φτάνουν
το χαμόγελο της.

Αφήνει το άρωμα των μαλλιών της να καλύψει το κενό,
την αγκαλιάζει ξανά.

Εκείνη το ξέρει,
εκείνος το ξέρει,
η θέα που μοιράζονται απόψε
-είτε είναι ένα παλιό σπίτι,
είτε είναι ένας αδάμαστος κήπος,
είτε οι σκεπές της πόλης-
το φωνάζει.

Τα χείλια τους δεν πρέπει ποτέ να ενωθούν.

Σε κάθε χαμόγελο, σε κάθε γέλιο μεταξύ τους,
οι άλλοι θόρυβοι δεν υπήρξαν ποτέ μέχρι
τα γέλια να χωριστούν από τα χαμόγελα,
μέχρι τα χαμόγελα να πούνε καληνύχτα.
Με κάθε χαμόγελο, με κάθε γέλιο μεταξύ τους,
θυμούνται τον κανόνα.

Αν φιληθούν, όλοι εμείς
όλος ο κόσμος γύρω τους θα σβήσει.
Για πάντα.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Ο Αλέξης Αντωνόπουλος γεννήθηκε το 1989 στην Αθήνα. Φοίτησε στο Αμερικανικό Κολλέγιο Ελλάδος (Ιστορία και Διεθνείς Σχέσεις) και στο Ινστιτούτο Θεάτρου και Κινηματογράφου LeeStrasberg στη Νέα Υόρκη (Υποκριτική), ενώ αυτήν την περίοδο σπουδάζει Δημιουργική Γραφή στο Πανεπιστήμιο του Cambridge.
Το 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο του βιβλίο,ʽΣκοτάδιʼ (εκδ.ArsPoetica). Tο 2014 συνυπέγραψε την ποιητική ανθολογία ʽΚαπνίζοντες και Μη Καπνίζοντεςʼ (εκδ.Vakxikon). To 2015 εξέδωσε τη συλλογή ʽΕδώʼ (εκτός εμπορίου).
Για περισσότερα ποιήματα του, μπορείτε να επισκεφτείτε το sitewww.alexantonopoulos.com.