`

Σελήνη εν έτει 2015
Ρόδισαν τα μήλα
Του προσώπου σου, Σελήνη.

Ντράπηκες, ίσως.
Απ’το γρύλλισμα
Των παιδικών φωνών
Που σ’ανταμώνουν
Βράδυ παρά βράδυ.

Σταλάζει αίμα
Το αργυρό βλεφάρισμά σου.
Πελμάτων της σιγής.
Κανείς δεν τρέχει.
Κανείς δε μιλεί.
Κανείς δε σώζεται.

Κάποια Πόλη του Φωτός
Κλειδώνεται πνιγηρά
Στο μούχρωμά της .
Λιμνιάζει ο λάκκος της ντροπής.
Θα σπάσει ο κλοιός της ανοχής;
Ποιος έφταιξε;

Σε κάποιο Αιγαίο
Ψυχές πλημμυρίζουν με αρμύρα.
Τους μυρώνει η θάλασσα .
Τους σαβανώνει ο ουρανός.
Η στεριά τούς αλάργευσε. .
Καμιά στεριά δεν τους θέλει.

Τι το ‘θελες τόσο φως
Μες τη νύχτα, Σελήνη ;
Αφού αλαφιάζουν οι ψυχές
Να βλέπουν τις σκιές τους
Να λιποψυχούν.

`

*
Ο μήνας της πλάνης
Μαρμάρωσε στη ζωή μου.
Μια αυγινή Πρωταπριλιά.
Σκιές γύρευαν τον ύπνο του χειμώνα.
Μα εγώ περίμενα έναν Απρίλη.

Ο όρκος του για να ΄ρθει
Απ’ τον Μάρτη που τον αλάργευσε
Προδοτικός κι αυτός.

Διπρόσωπος μήνας ο Μάρτης.
Με τον Απρίλη μου έπαιξε
την ξαστεριά μου
κορώνα-γράμματα.

Ήταν, βλέπεις ,πάντα η αλήθεια
Με το μέρος των κάλπικων
Ψιθύρων του.
Του χάριζε πάντα την ψυχή της.

Και τέρπεται τώρα πια,
Με τα δυο μου ομιχλώδη μάτια
Που μόνο για ‘σενα
υγραίνονται
Γυρεύοντας να ξεπλυθούν
Απο τη σκόνη της πρώιμής σου
Απουσίας .

Για ‘σενα
Για έναν Απρίλη,
Για έναν αγύρτη της ψυχής.

Δεν είναι πως λυπάμαι
Μα μελαγχολώ μονάχα
Με τις λέξεις σου που
Χαϊδεύουν την ψυχή μου
Με κάθε λυράρισμα της βραχνής μου
Μνήμης .

`
* Η Παναγιώτα Καλογεράκου είναι μαθήτρια της Β’ Λυκείου.

από Σπύρος Αραβανής
2 Comments