Αντώνης Μπουντούρης, Ποιήματα

`

Συμπέρασμα

Η σαρκώδης Ιστορία έρπει
Κι έτσι επιβιώνει
Και δεν κοιτά ψηλά
Για να μη βλέπει
Της ευσαρκίας μαλάκιο
Το χώρο και τον τόπο
Που την γέννησε

`

*

Ξεχωριστός

Είναι μυστήριο πως
παίζουν τρύπια τα βιολιά
κοιλιές που χάσκουν οι μιλιές
κι αυτός
Με μια Παναγιά πελεκητή στον κόρφο
μας προσπερνά.
Διακριτικά
Σα να βαδίζει νύφη

`

*

Αξιοπρέπεια

Και ζεύει τα παλιά στοιχειά
Αμίλητος
Τη νύχτα
Στους κύκνους δεν αρμόζει η θηλιά
Στον τάφο του θα μπει μονάχος

`

*

Απολογισμός
Ι
Κι όταν εγύρισε να δει
Τ΄ είχε φυτέψει στην αυλή
πριν φύγει
Είδε το νυχτοπούλι
`

ΙΙ
Ο δαίμονας
Ο φόβος
Με τα καρφιά στα χέρια

Ένα άλογο
Που σέρνει άδεια νεκροφόρα
`

ΙΙΙ
Κι είναι από φελό
Τα ζάρια που
επιπλέουν
στης τύχης μου το
υδατογράφημα.

`

*

Ελπίδα

Τα κορίτσια με τους
κροκωτούς χιτώνες
Η ακμή.
Οι θαλλοφόροι γέροντες
Στο τέλος της πομπής
Η αρχή.

`

*

Ταπεινότητα

Κι ας είναι μόνος
στο ξεφάντωμα της Ήττας
Πυρίμαχη σκευή
Η ύπαρξή του.
Εμπειριώνας η ματιά του
Κι ας κάνει πως
δεν βλέπει.
Φεγγοβολώντας στη γωνιά.
‘Ένα μικρό μετόχι ΄Υπαρξης.

`

*

Αύριο

Λέω
Να κατεβάσω από το ράφι
τους ψευδόστομους αμφορίσκους
και να γεμίσω το βάζο με τραγούδια.