Δημήτρης Βούλγαρης, Τέσσερα ποιήματα

1.

Όταν φτάνεις στην άκρη
Κι από κάτω κρέμεται ένα τέλος γνώριμο
Ο θάνατος που δεν υπήρχε, είναι πια παρών
Κι αγγίζει με τα κοκαλιάρικα χέρια του
Το άχρωμο πλέον πρόσωπο
Που αποσύρεται απορημένο, ανολοκλήρωτο
Σε μια κρύα σιωπή-
Το φεγγάρι δεν υψώνεται πια
Δεν υπάρχει άλλος τελευταίος χορός
Είναι η ώρα να φεύγουμε-
Θέλω μονάχα να κοιτάξω λίγο πίσω
Να χαρίσω όσα δάκρυα απέμειναν
Στα στιγμιότυπα ενός αγώνα χωρίς επανάληψη
Στις συναυλίες μας που δεν βιντεοσκοπήθηκαν
Και θα χαθούν χωρίς ιστορίες
Τα σκαλιά που καθήσαμε τους χειμώνες
Ήταν τελικά πιο ζεστά από όσο νομίζαμε
Δεν υπάρχει επιλογή στην αποχώρηση
Ούτε ποικιλία γεύσεων στην απουσία
Αν με ρώταγες
Θα προτιμούσα πάντα την πίκρα
Από το κενό που κρύβεται πίσω από την πλάτη μου
Κι έρχεται τώρα αργά να με αγκαλιάσει
Δεν αρκεί ο πόνος όταν κι αυτός σε αποχαιρετά τελευταίος-
Δεν φτάνει μια γουλιά από το άπειρο
Όταν έχεις κεντήσει μέσα σου
Όλα τα μικρά ξημερώματα που το απαρτίζουν
Οι εκρήξεις δεν θα κοπάσουν ποτέ

[12.10.2015, Βόλος]

2.

Σήμερα επιτέλους ησυχία.
Μονάχα η θάλασσα καλπάζει
Πάνω στα γυάλινα προσωπεία μας,
Αφήνοντας ίχνη άλατος στα νεανικά όνειρα
Που κρέμονται αδιάβροχα στα μπαλκόνια των ματιών.
Τα περαστικά βήματα άηχα
Αποτραβήχτηκαν στο πίσω μέρος του σκηνικού.
Χάνονται αδιάφορα στο βάθος.
Οι σκύλοι γυροφέρνουν το πάρκο
Αναζητώντας θερμά τον έρωτα-
Δεν βαριούνται σαν Πάντα.
Ο φόβος σου με φιλά στο σβέρκο
Και πλάθει στην πλάτη μου
Τις πολύχρωμες αλυσίδες του.
Ελαστικές.
Παραπλανητικές.
Για να έρχομαι ακατάπαυστα.
Να επιστρέφω
Σαν αιώνιος χρόνος.
Και να ξαπλώνω πάνω στις λέξεις,
Που φύλαξες για μένα στη σιωπή σου.
Όταν κοπάσουν τα κύματα
Και οι σκύλοι αποκοιμηθούν γλυκά για άλλον ένα χρόνο,
Είμαι σίγουρος
Πως θα μπορούμε να ακούσουμε
Την αργή αναπνοή των γέρικων αστεριών,
Που θα έχουν μόλις ανάψει τα φώτα τους
Στον νυχτερινό ουρανό του κόσμου.

3.

Το κρασί μου τώρα είναι πιο μπροστά από εμένα-
Ξερνούσες τις πληγές σου
Πάνω στα παγωμένα χέρια μου
Κι εγώ αποσύρθηκα
Την ώρα που χτυπούσαν τα κατάρτια
Δεν υπάρχει άλλο
Τίποτα
Μονάχα εκείνο το μακρινό ακρωτήρι
Του άφθαστου χθες-
Μονάχα ένα φιλί
Κρύο σαν το χώμα του μνήματος
Κι ένα θολό «Σ’ αγαπώ»
Που ποτέ δεν έφτασε

4.

Όταν ο χρόνος σταματήσει,
Εγώ θα στέκομαι πίσω από αυτόν.
Γυρεύοντας
Ένα δρόμο διαφυγής
Προς το άπειρο Εσύ.