`
Δελτίο Ειδήσεων
Σύντομο δελτίο ειδήσεων.
Αυξάνονται οι ρύποι των λέξεων. Οφείλεται στην επανάληψη.
Βρωμίζουν οι λεξεις στα στόματα από την πολλή χρήση.
Δυσδιάκριτα τα νοήματα.
Κι έτσι ζητάμε συγγνώμη. Ασπόνδυλη η ενημέρωση σας και σήμερα.
Κλείνουν τα σύνορα,όπως πάντα, τις τελευταίες μέρες, ανοίγουν τα σύνορα, κλείνουν τα σύνορα.
Έρχονται ξένοι. Φωτογραφίζονται ξένοι. Καίγονται ξένοι.
Selfies με Καγκελάριο.
Πρόταση για βραβείο Nobel Καγκελαρίου.
Μένουνε ξένοι.
Στη χώρα τού Brecht πεθαίνει ο Brecht
πάνω σε ντεμοντέ βιβλιοθήκες,
πληθαίνουν οι άνθρωποι, ασθμαίνοντα τα δικαιώματα τους.
Παρόλα αυτά.
Το 80% τού ανθρώπου λέξεις,το 20% σιωπή φτιαγμένη από λέξεις .
Χωρίς προορισμό. Χωρίς αποδέκτη.
Ξεπουλαει η ποίηση το βασίλειό της. Για ένα άλογο.
Στους τοίχους ξενοκοιμούνται κάποια συνθήματα.
Θα ξεβάψουν κι αυτά. Βροχή.Τόση ανά τετραγωνικό μετρό.Θα ξεβάψουν σίγουρα κι αυτά.
Τόσες ληστείες,τόσοι φόνοι, τόσες ληστείες μετά φόνων.
Τόσοι νεκροί, τόσοι τραυματίες, ορίστε τα μέλη τους, προσγειώνονται μπροστά σας.
Προσοχή ακολουθούν σκληρές εικόνες.
Εμπόριο σκληρών εικόνων.
Ακολουθούν διαφημίσεις.
Το πρόγραμμα μας αμέσως μετά συνεχίζεται.
Λέξεις ταξί, λέξεις μονόξυλα, λέξεις μαντρόσκυλα είναι εδώ για να σάς περιθάλψουν.
GPS. Έτσι βρίσκουν τον δρόμο για την καρδιά σας.
Που δεν συνεργάζεται πια με το μυαλό.
Παραδομένη στο Θεό και στους εκτελεστές τής διαθήκης του.
Παγκοσμιοποίηση.
Τα ποσοστά τού καλού είναι παντού τα ίδια.
Αδύναμα αναχώματα, που αναπαύεται η φιλανθρωπία μας.
`
*
Τώρα που εκλείπει η γη τής Επαγγελίας,
πού θα πάνε τόσοι άνθρωποι, ακούραστοι περιπατητές με μια άνοιξη κρυμμένη στο πίσω μέρος του κεφαλιού τους…
και υγρασία και σκοτάδια και καμία νοσταλγία να σκεπάσει τούς ακέφαλους εφιάλτες τους.
Είναι βαριά η μετακίνηση μέσα στις νύχτες, κοστίζει κάτι παραπάνω να κουβαλάς χαμένη γη κρυμμένη μέσα σε στέρνα γυναικών.
Και εκτίθεσαι πάντα σε κίνδυνο αν σε αντιληφθούν.
Λάμπει η νοσταλγία τις νύχτες και φλυαρούν τα μάτια με την πρώτη ευκαιρία.
Γι’ αυτό προσέχουν/ Δεν νοσταλγούν. Και μέσα στο σκοτάδι που διαλέγουν,
μια μικρή ασφάλεια δηλαδή επιζητώντας,
αφουγκράζονται τις λέξεις, που κάνουν τον περίπλου τους.
Μια μελαγχολία ντυμένη βαριά για καλοκαίρι.
Καθ` οδόν για τον άγνωστο Θεό,ωστόσο, η ελπίδα .
Με αναθήματα.
Διασώζεται καμία φορά και περνάει χαρωπή απέναντι, στο χωματόδρομο, ένας νερόλακκος, εκεί πρόλαβε και καθρεφτίστηκε η μέρα πριν γίνει νύχτα.
Και μην ξεχνάμε.
Μια φωτογραφία από την τσέπη ενός νεκρού
ήταν το εφέ τής σημερινής μέρας.
Πάει κι αυτό. Πέρασε.
*
Να σας πω μια «Καλημέρα» ,ήθελα.
Να διορθώσω το σύνθημα αμέσως μετά ” η ζωή είναι αλλού”.
Η ζωή ήταν εδώ. Κι έφυγε νύχτα.
Να είμαι συνεπής, προσπαθώ, και ευπροσάρμοστη.
Να διατηρούμαι καθαρή αλλάζοντας ρούχα και συνθήματα .
Με τρόμο σώφρονα να αγγίζω. Στην συμπόνοια εξασκούμενη αδιάκοπα.
Με τρόπο κόσμιο. Να γίνω απόκοσμη .
Αφοπλίζοντας τους κακούς, ποιος θα πολεμήσει το κακό όμως;
Εγώ ακόμα λύκος δεν έγινα.
Ως εκ τούτου, μηδέν κοπάδι.
Καμμιά υπακοή σε αρχηγό.
Νυστάζω τα βραδιά και δεν βγαίνω για την λεία μου.
Γιατί ακόμα λύκος δεν έγινα.
Γι’ αυτό , αν κάποιος με χτυπήσει φιλικά στον ώμο,
θα αποκριθώ στρέφοντας το κεφάλι,
ξεπέφτοντας σε μια σκυλίσια ευαισθησία.
`
*********************************************************
H Ιωάννα Διαμαντοπούλου γεννήθηκε το 1960 στην Αθήνα οπου και έζησε μέχρι το 1989. Απο τότε και μέχρι σήμερα ζει στην Γερμανία όπου εργάζεται σαν μαθηματικός, είναι μητέρα δύο παιδιών. Το 1981 εξέδωσε -φοιτήτρια ακόμη- την ποιητική Συλλογη “Παραμυθι στέρνο και παράλογο για απογευματινές ώρες”. Από τις εκδόσεις Μελάνι κυκλοφόρησε το 2014 η δεύτερη συλλογή της, «Η άστεγη μέρα». Περισσότερα ΕΔΩ
