`
[εκλογές ενός λαού περιορισμένης ευθύνης]
ίδιο με ρουσφέτι το παράπονο που ωριμάζει στις καρδιές μας
δεν υπάρχει χρόνος που να μην υπήρξε σε δελτίο ειδήσεων
όπου το τώρα γίνεται εμπρός σαν είδηση μπαρούφα γραμμένη
με κεφαλαία γράμματα κι ας σκοντάφτει και σωριάζεται κοντή
η συλλογική μνήμη μας στον αόριστο ή το παρατατικό
και δεν συμμαζεύεται
καμιά σκλαβιά δεν κρατάει πάνω από τετρακόσια χρόνια
κι εμείς συντροφικά στοιχισμένοι πίσω από ξερόλες αρχηγούς
πολιτικών κομμάτων σε ένα παράλληλο σύμπαν μαχαιρωνόμαστε
με ύστατο όριο την απόγνωση για τη χαμένη τιμή της μεταπολίτευσης
και με γερασμένη τη πεποίθηση από ψεύτικα αποτελέσματα
δημοσκοπήσεων πως το άσπρο μπορεί να γίνει μαύρο
το σκληρό να γίνει λείο τα μεθυσμένα λόγια οινόπνευμα
που θα ανακουφίσει τις ανοικτές πληγές στα γδαρμένα μας γόνατα
γιατί με λίγη ελπίδα η βροχή θα σταματήσει να καταπίνει
το χώμα της πατρίδας μας ώστε να γαληνέψουν οι χτύποι
της καρδιάς μας παρακολουθώντας το γύρο του θανάτου
με σαράβαλο μοτοσακό χωρίς λάδια και με σπασμένα
τα φρένα σε λαϊκές απογευματινές παραστάσεις
μπροστά στο αβέβαιο χαμογελά με κακεντρέχεια ο κίνδυνος
όχι επειδή είναι βαθιά η μεσόγειος θάλασσα που μας ξεπλένει
αλλά επειδή στο σχολείο της ζωής ποτέ δεν μάθαμε πως μπορούμε
να ζήσουμε αξιοπρεπώς όταν έχουμε τα αρχίδια στις φουρτούνες
να πνιγούμε με αυταπάρνηση
`
*
[Υποβολή Αίτησης Ετεροδημότη]
έτσι όπως ξέπλυνες την ντροπή σου σε άχαρο καιρό
στα κύματα και τους ανέμους κρεμάς για στέγνωμα
χιλιάδες μυστικά να τρίβονται τα παγωμένα σου δάκτυλα
με τα μανταλάκια προς γνώση και συμμόρφωση στην αφαίρεση
γιατί όπου κι αν πας όπου κι αν σταθείς ματωβαμένο
κόκκινο θα λαμπυρίζει για σένα ο κόσμος σακατεμένος
από σφραγίδες χαρτόσημα σύμβολα ψευτοαγαθοεργιών
ρεμβασμούς ονείρων και μεροκάματα μαύρης μαγείας
σαν κλεμμένο απουσιολόγιο του γυμνασίου λίγο
πριν την έναρξη της εξεταστικής περιόδου
αλίμονο σου δύσκολη περίσταση να κυκλοφορείς αριστερά
κουβαλώντας χρυσό ρολόι και ακυρωμένη ταυτότητα
με ασυμπλήρωτη ημερομηνία και τόπο γέννησης
διωγμένος από το κόμμα σαν ξεπεσμένος μπουρζουάς
περαστικός εραστής με αστικά ιδεώδη και όλα τα σχετικά
ορφανός από επανάσταση και με σπασμένο τσαμπουκά
να συμβιβάζεσαι με το ελάχιστο σαν οδηγό προκειμένου
να καλύψεις τις τρέχουσες ανάγκες σου
πως έγινες μωρέ ανάπηρη γενιά του εξήντα κάτι
ένα ροζ αλλόκοτο κουβάρι να ξενυχτάμε όλοι αλαφιασμένοι
με τη πάρτη σου για να σε ξεμπλέξομε πόντο με το πόντο
με καθαρά χέρια που λογαριάζουν ένα συντηρητικό τέλος
ή τουλάχιστον μια προοδευτική αρχή απ΄το μηδέν
και στη πιο ψηλή κορυφή του κόσμου να σκαρφαλώσεις
μέσα στο πιο ζόρικο πολιτικό σου παραλήρημα
αδύνατον να αναπνεύσεις λίγο καθαρό αέρα
αναποφάσιστος ψηφοφόρος σε προεκλογική περίοδο











ΔΟΥΛΟΙ ΝΑ ΜΗ ΖΗΣΟΥΜΕ! ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑ, ΦΙΛΕ Β.Γ.
Μην αψηφάς τους νόμους του Δαρβίνου
Κακή παράσταση
για πρώτη φορά
………………….
Τόσα χρόνια τα κατάφερνα
ασήμωνα και χρύσωνα
(αυτοσχεδιάζοντας
στο ίδιο έργο)
παραλλάζοντας
όσο χρειάζεται τα λόγια μου
ώστε νʼ ακολουθεί
τους νόμους του Δαρβίνου
Κρυφά σταυρούς μου πρόσθετε
ο μυστικός στρατός μου
ώστε να καταστώ
από ένας ηθοποιός
μικρός κι ασήμαντος
αστέρας της πολιτικής
σε αθηναίους πρώτης γενιάς
κι εσωτερικούς μετανάστες
οπαδούς του γνωμικού
«το μη άμεσα χρήσιμον άχρηστον»
Πάντα με αναδείκνυαν
πληρωμένοι γραφιάδες
μʼ αργομισθίες και μυστικά κονδύλια
τους εξαγόραζα
και χάριζα
στʼ αφεντικά τους –διαφημιστές μου
δημόσια έργα κι οφειλές,
προμήθειες μεγάλες
Τα όπλα μου απλά
η ατελής του ανθρώπου φύσις :
ο φόβος του αγνώστου, η θρησκεία,
η οδός της ήσσονος προσπαθείας
(κοινώς το βόλεμα).
η απληστία
κι άλλα πολλά
……………………………………….
Για να ξεσκίζω στα κρυφά
τις σάρκες των θυμάτων μου
μεγάλωσαν οι κυνόδοντες
(ο νόμος του Δαρβίνου)
δεν χαμογέλαγα όπως παλιά
μη τρομάξουν τον λαό,
κρυβόμουν για πολλά χρόνια.
Όμως κομμάντος φωτογράφοι
σε τσιμπούσι σαρκοβόρων
πίσω από ψηλές μάντρες καστροβίλλας
μʼ αποθανάτισαν να σπάω
με τους τεράστιους κυνόδοντες
το παϊδάκι αθώου αρνιού.
Φωτογραφίες μου είδαν και λιοντάρια
που ξεπερνούσαν την εφηβεία τους
μαζί με τʼ άλλα ζώα , τον λαό
ότι –τελικά- δεν ήμουν χορτοφάγος
ελληνιστi vegetarian
……………………………………….
Εκεί που εκφωνούσα
τον τελευταίο λόγο μου
άρχισε η γιαουρτο-βροχή
η προσωπική μου φρουρά
προσπάθησε μʼ ομπρέλες να με σώσει
μα ʽσπάσαν οι μπαλένες
οι πρώτοι – οι πιο κοντοί-
γλίστρησαν και πέφτοντας
θάφτηκαν κάτω απʼ την άσπρη λάβα
με τους ύστατους πομφόλυγες.
της τελευταίας ανάσας τους.
Εγώ σαν πιο ψηλός
άντεξα λίγο ακόμη
μα η γιαουρτο-βροχή
έγινε γιαουρτο-καταιγίδα
και σαν καταλάγιασε
με σύμπλεγμα του Λαόκοντα
έμοιαζε το άσπρο επιτύμβιό μου.
Οι μάνες των αρνιών
με το γάλα τους εκδικήθηκαν .
19.10.2009
http://www.poiein.gr/archives/11719
ΤΣΥΡΙΖΑ ΚΑΙ Ο ΓΙΩΡΓΑΚΗΣ, Σ[Φ]ΥΡΙΖΑ ΚΙ Ο ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ,
ΕΝΩ Ο “ΕΛΛΑΣ-ΕΛΛΑΣ-ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΑΜΑΡΑΣ” ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΕΤΑΙ ΟΤΙ ΑΝΕΤΑ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΚΙ ΑΥΤΟΣ ΝΑ ΧΩΘΕΙ ΣΕ ΜΙΑ ΝΕΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ.
ΓΙ’ ΑΥΤΟ ΚΑΤΑΛΛΗΛΑ ΧΑΜΟΓΕΛΟΥΣΕ…
Όπωσ κι αν εχει, εμείς αύριο εργαζόμεθα λίαν πρωί, που λέει και το ασμάτιον…