`
* Το ποίημα και το τραγούδι αφιερώνονται στην Αυγή από τον «δικό μας» Βίκτωρα ενόψει του γάμου τους σήμερα στη Θεσσαλονίκη. Το Ποιείν τούς εύχεται ολόψυχα ΒΙΟΝ ΑΝΘΟΣΠΑΡΤΟΝ.
Ακούστε ΕΔΩ: «Στο διάστημα δραπέτες»
`
Τύλιξε το ποίημα μου γύρω από τα ξυλάκια σου να τα
κρατήσεις καθαρά.
Μόλις που σε γνωρίζω. Δεν θέλω να πεθάνεις. Τα ονόματά μας
Χωρούν σ’ έναν κόκκο ρυζιού όπως δύο σπουργίτια του
Χοκουσάι,
Ή όπως το αλογάκι της Παναγίας και η κίτρινη πεταλούδα,
Είμαστε ένα πλήθος στον κήπο, όπου δεν φυτρώνουν παρά
πέτρες.
Δεν καταλαβαίνω τους χαρακτήρες: φως του ήλιου ανάμεσα στα
φύλλα,
Ένα μοτίβο κισσού σαν δάχτυλα που χαϊδεύουν μια κούπα, το
πρόσωπό σου
Σε θραύσματα, όπου ένας κυπρίνος φιλάει το φεγγάρι,
Κολυμπώντας κόντρα στο ρεύμα του καταρράκτη, ώσπου
Τα πτερύγιά του ν’ ανελιχθούν και να χαθούν στον ουρανό.
Τύλιξε το ποίημά μου γύρω απ’ τα ξυλάκια σου, να τα
κρατήσεις καθαρά.
Μήπως αυτό σημαίνει ότι δεν θα ‘χω κλέψει ένα φιλί για πάντα;
Τα ασύλληπτα στήθη σου γίνονται το ιερό του μεταξοσκώληκα.
ενας κόκκος ομορφιάς..και τρυφερότητας..και ειρήνης!